دغدغه های من

خانه جدید

2011-03-11T16:15:00.000-08:00

از اونجایی که من وبلاگ نویس خیلی پرکاری هستم و هر روز کلی پست میذارم ، و به خاظر فیلتر شدن بلاگ اسپات از خواننده هام کم شده رفتم به ورد پرس : به خانه جدید

چشمهای عسلی

2011-01-02T20:44:00.000-08:00

سیگار رو از گوشه لبش برداشت و کنار زیرسیگاری گذاشت. وسواس عجیبی داشت که خاکستر سیگار روی رومیزی پتینه دوزی مادر نریزه. به مهره های رومیزی خیره شده بود. دود از تمام سوراخ های بدنش بیرون می ریخت. پیشونیش یخ کرد. باد پرده اتاق رو تکون می داد. دوست نداشت اما بلند شد تا پنجره رو ببندد. خلسه بعد از سیگار رو دوست داشت. پاهاش تکون نمی خوردن اما مغزش همچنان تند تند کار می کرد. به خاطر می آورد. و دستش ؛ تندتر از همیشه تایپ می کرد. نگاهی به کلمات مبهم روی صفحه انداخت. حتی نمی دونست چی نوشته. دود جلوی دیدش رو گرفته بود. همه جا جنازه روی جنازه . حالش از بوی دود و خون که با هم آمیخته بودند به هم خورد. سطل کنار دستش رو برداشت تا قی کنه. چیزی نبود. روزها بود که جز سیگار و غصه چیز دیگه نخورده بود. ته مانده معده ش رو هم بیرون ریخت. بوی خون میومد. چشمهاش پر از اشک بود. از دود سیگارش توی صورت اون هم فوت کرد. چشمهای قهوه ای دختر روشن شد. حالا بهتر می دید. قهوه ای نبود، عسلی بود. صدای فریاد از خلسه درش آورد. همه شروع کردند به دویدن. دلش میخواست دستهای اون توی دستش بود تا مطمئن شه باز هم می بینتش. ته کوچه بن بستی گیر افتاده بود. نای برگشتن نداشت. نای دویدن، ایستادن، حرف زدن. هیچکدوم . فقط سیگار کشیدن. آخرین سیگارش رو روشن کرد. صدای پای کسی رو شنید که دوان دوان نزدیک می شد. وقتی صدا به سر کوچه رسید با صدای گلوله در هم پیچید. و فریاد. و جیغ. و ضجه. نای راه رفتن نداشت. نای دویدن هم. پکی به سیگارش زد و دودش رو توی صورت خیالی اون فوت کرد. چشمهای عسلی روشن تر جلوی چشمش پیدا بود. جمعیتی چوب به دست از سرکوچه رد شدند. دویدند. و فریاد مردم. و ضجه زنان. باید حرکت می کرد. باید بلند می شد. باد هرلحظه ممکن بود آخرین سیگارش رو خاموش کنه. این بار بلند شد تا پنجره رو ببنده. چشمهای عسلی غرق خون بود. دود سیگارش رو توی صورت اون فوت کرد. بوی خون و دود دیوانه ش می کرد. و حالا مزه دود با خون.

C'est interdit *

2010-12-17T10:45:00.000-08:00

از میون ردپاهایی که روی برف پیدا بود ، یکی رو انتخاب کردم و ردشو گرفتم. نزدیک یه تل برف ، متوقف شدم. ردپا تموم شده بود. سرمو که بالا گرفتم ، یه تابلوی "C'est interdit" تو تاریکی دیده می شد :
حتما بعد از ردشدن صاحب رد پاها بهمن سنگینی اومده و این تل برفو درست کرده.
شاید وقتی داشته رد می شده برف ها ریخته رو سرش و در حالی که تابلوی "C'est interdit" دستش بوده تا بره به تجمع مخالفان خشونت ، زیر برف مدفون شده.
شاید هم بعد از رد شدن از این راه میانبر، لبخند موزیانه ای زده و بعد با پارو همه برف ها رو اینجا جمع کرده. اونوقت روی پارو نوشته "C'est interdit" و کوپیده روی کپه برف ها.
ماشین برف روب تمام فکرهای منو جمع کرد. حالا دیگه راه باز شده بود. می تونستم ردپایی برای عابرهای بعدی بذارم. اگه وقت رد شدن بهمنی روی سرم نریزه ، شاید برم یه پارو برای بستن راه و تابلوی "C'est interdit" پیدا کنم.

* ممنوع

فراموشی

2010-12-08T07:02:00.000-08:00

چند وقت است ، فکر می کنم چیزی جا گذاشته ام یا فراموش کرده ام. کلیدم بود ؟ کیف پول؟ یا قرص های صبحگاهی... دارم پیر می شوم. موهایم را که کوتاه کردم شاخه موهای سفید فریادشان درآمد. چروکهای بازیگوش هم گوشه و کنار چشمها و پیشانی سرک می کشند. هنوز یادم نمی آید چرا دیروز حالم خوب بود و امروز نیست. صدای قرچ و قرچ له شدن برفهای ریز خشک ، زیر پوتین های نو لذت بخش است. فکر می کنم چنین خاطره ای از قبل در ذهنم نداشته باشم که به دنبالش بگردم برای نیافتن. یافته ها بیش از نیافته ها آزارم می دهد.

من امشب کِل زدن یاد گرفتم

2010-11-05T20:09:00.000-07:00

بیشترین سالهای عمر من در بندرعباس گذشته، اینقدر که خودم رو بیشتر یه بندری می دونم تا یه سرحدی*. وقتی بعد از پایان دبیرستان مجبور به ترک بندر بودم به عنوان یادگاری از یه دوست نواری گرفتم که کار یه گروه بستکی بود. بعدها فهمیدم آهنگهای ابراهیم منصفی* رو خونده بودن. اینجوری من با ابراهیم منصفی آشنا شدم و بیشتر کارهاشو گوش کردم اما برای من بیشتر از اینکه موسیقی بندر باشه ، گویش بندر بود واشعار عاشقانه. بعدتر با آهنگهای علی حبیب زاده (علی خان)* آشنا شدم. بوی بندر رو می داد. همون موقعها بود که از دور و نزدیک شنیدم که نه تنها سرحدی ها بلکه خیلی از بندری ها آهنگهای فولکلور قدیمیشون رو مسخره می کنن و اونها رو سخیف می دونن. یاد دوست کردی افتادم که وقتی با اشتیاق صداش زدم تا یکی از آهنگهای گروه کامکارها رو برام ترجمه کنه ، با لبخند گفت همه ش داره قربون صدقه یارش میره.
همیشه آرزو داشتم بدونم وقتی علی خان میگه "بندرعباسی نَعمت گرونن که بندرعباسی جای جاهلونن" این جمله ش مربوط به چه اتفاق تاریخی توی شهر بوده. مطمئنن همینطوری این جمله رو نگفته. و امشب ... سعید شنبه زاده* و گروهش یعنی پسرش نقیب و حبیب مفتاح بوشهری با اجرای موسیقی فولکلور جنوب ایران ، با همون سازها، با همون گویش و حتی با همون لباس ها همه رو به وجد آوردن و باعث غرور همه شدن. شنبه زاده قبل از خوندن چندتا از آهنگهاش در مورد اتفاقی که باعث سرودن این آهنگ در گذشته شده ، حرف زد. و برای من زیبا بود وقتی از ناخدای ظالمی می گفت که بیتش کویته. رونق بیتش به لطف گازلیته*. بچه جاشو محتاج چاکلیته*. موسیقی کاملا جنوبی گروه من رو یاد دوستای بچگیم تو محله فرهنگیان و سورو قدیم انداخت.
ضمنا شنبه زاده در معرفی گروهش که در فستیوال عرب در شهر مونترال کانادا اجرا داشتن ، گفت از شهر بوشهر در کنار خلیج فارس میاد .همچین کارهایی از این پتیشن های اینترنتی مجازی ، خیلی واقعی تره. ممنون از گروه شنبه زاده که فرهنگ قسمتی از ایران رو با افتخار نه فقط به جهان که به خود ما ایرانی ها که سالهاس یا از اینور بوم میفتیم یا از اونور معرفی می کنه.

* سرحدی : در بندرعباس به افراد غیر بندری گفته میشه.
* ابراهیم منصفی: شاید اولین خواننده اهل بندرعباس که در سطح کشور مطرح شد و اشعارش در مجله خوشه که شاملو دست اندرکار آن بود چاپ شد. او شاعر ، آهنگساز ، خواننده و بازیگر بود. بعد از فوتش ، سهیل نفیسی با اجرای زیبای آهنگهای او به معرفی بیشتر این خواننده دوست داشتنی کمک کرد.
* علی حبیب زاده: خواننده قدیمی بندرعباس، ساکن سوئد
* سعید شنبه زاده: خواننده بوشهری ساکن پاریس
* گازلیت: نفت
* چاکلیت: شکلات
----------------------------------------------------------------------
پ.ن : امشب آخر برنامه سعید شنبه زاده به حضار که بخشی از اونها ایرانی نبودن کل زدن رو یاد داد. آخر کار همه داشتن براشون کِل می کشیدن.

فقط با یک کوله پشتی (1)

2010-10-29T19:49:00.000-07:00

تو دوران دانشجویی همیشه یه کوله پشتی همراهم بود که مثل کمد آقای بوفی ، تمام زندگیم توش به صورت زیپ شده جمع شده بود. کافی بود قبل از اینکه برسم به اتاقم یه دوستی پیشنهاد بده بریم کوهی ، دشتی ، پیاده روی ای ، شب نشینی ای ، اونوقت بود که کاملا پایه راهم کج می کردم همون طرفی که رفیقمون گفته بود. اینجوری بود که بعد یه سال ، تصمیم گرفتم تعلقاتمو به دنیا کمتر کنم تا کمر درد نگرفتم. اول از حوله حموم شروع کردم ، بعد هم کتابهای درسی. هر دو به یه اندازه بی مصرف به نظر می رسیدن. بگذریم از اینکه وقتی سر قضایای کوی ، رفته بودم خونه غزل که تو کوچه روبروی کوی بود ، هم حوله لازم داشتم و هم کتاب درسی. راستی غزل یادته بابات چقد شاکی بود از شاگردهای ظاهرن ارزشیش که بهش گفته بودن چرا روز وفات ، رنگ مشکی نپوشیده؟ اون هم بابای تو با اون همه اعتقادات. غزل الان کجایی؟ اصلا منو یادته؟
هروقت دلم برای خونواده م تنگ می شد که البته بیشتر برای اسم خانواده دلم تنگ می شد، راه خونه زهرا اینا رو خوب بلد بودم. زهرا هم یکی از دوستایی بود که یه روز ناخواسته و بدون اینکه بدونه من چقد بی تعارفم ، توی سربالایی دانشگاه تا خوابگاه گفت بریم خونه شون. من هم که کوله زندگیم همراهم بود جهت کفشهامو عوض کردم. زهرا می دونستی چقد توی هوای خونه تون آرامش هست؟ هیچوقت هیچ جای دیگه نتونستم اون آرامش رو تجربه کنم. مامان زهرا برام الگوی یه مامان مهربون و مقتدره که هنوز بعد این همه سال دلم براش تنگ میشه و بابای مهربونش وقتی بعد از تحصن توی دانشگاه ، نصف شب در رو برام باز کرد و رختخوابمو داد تا برم اتاق زهرا که خواب بود. زهرا خوشحالم که می دونم کجایی و هر از گاهی می تونم حالتو بپرسم.
من آدمهای زیادی رو از حضور بی تعارف خودم شوکه کردم. یکی دیگه از این آدم ها ، توران دوست مهربونم بود که یه پا مامان محسوب می شد. فقط کافی بود تصمیم بگیرم برم پیشش ، حتی بفرما هم لازم نبود. به همون سرعتی که نیمرو پخته میشه ، قرمه سبزی می پخت. وقتی غرغرهای احد رو جمع می کرد دیدنی بود. توران مامان ، بابا چطورن؟

پ.ن. الان دلم می خواست تمام اون نمایشنامه هایی که این سالها خریده بودم ، توی کوله م گذاشته بودم و الان پیشم بودن. هی.....

ترس (1)

2010-09-27T16:31:00.000-07:00

می ترسم. از چی ؟ نمی دونم. دیگه از سگ نمی ترسم. صدای واق واق سگ همسایه نصف شبها بیدارم نمی کنه. از عنکبوت هم نمی ترسم. گوشه خونه، یه عنکبوت چاق و چله داریم که به حساب پشه ها می رسه. از صدای باد که درختها رو می خواد از جا بکنه نمی ترسم. از صدای چرخیدن کلید توی در می ترسم وقتی تنهام. تا تو رو نبینم دلم آروم نمی گیره. هر کسی ممکنه کلید خونه ما رو داشته باشه. صابخونه که یه شرکته با کلی کارمند. پس همه اونها ممکنه کلید داشته باشن. ممکنه همسایه پیر هیزمون هم کلیدش به در خونه ما بخوره. اگه یه غریبه بیاد تو خونه من چیکار کنم؟ می ترسم. اگه دادی بکشم که پسرک بترسه چی؟ می ترسم بترسونمش. اگه بترسه حتما میگه. شایدم نگه. من چرا باید همه چیمو وقف یه فنقل کنم. چون تو به دنیاش آوردی. همین؟ پیرزن داره میاد. صدای عصاش منو می ترسونه. توی جاکولری قایم میشم. نمی تونه پیدام کنه. خودمو تو خودم جمع کردم. صورتش پر از چروکه. پر از چندشه. موهاش نمی دونم چرا سفید نمی شه. یه رنگیه بین نارنجی و قهوه ای. پاهاش سالمه اما اانگار خوشش میاد با عصاش صداهای وحشتناک در بیاره. اوووف. صدای خودش در اومد. من دیگه نیستم. من تماما اونم. سوزن میره تو شستم. کاش غش کنم.

تکون دادن پاها توی هوا

2010-09-17T19:56:00.000-07:00

دراز کشیدم و دارم می نویسم. درحالی که بالش زیر بازوهامه و پاهامو مثل بچگی ها ، توی هوا تکون می دم. چیزی از بچگی هام یادم نیست. دروغ چرا ؛ بعضی وقتها خاطره های خواهر و برادر کوچکترمو می دزدم تا چیزی برای تعریف کردن داشته باشم. مثل همین تکون دادن پاها توی هوا.
تو بچگی عاشق تاب بازی روی جوب* مزرعه آقاجون اینا بودم. یه سر طنابو می بستیم به شاخه درخت پیر اینور جوب ، اون سرش هم می بستیم به پیرمرد اونور جوب. یه پتوی کوچولو هم می ذاشتیم زیرمون که خط خطی نشیم. چه حالی می داد تکون دادن پاها توی هوا ، اون هم وقتی زیر پات آب باشه و توی دلت هراس از افتادن و خیس شدن و داد و فریاد شنیدن و ... اون درختا الان باید مثل آقاجون رفته باشن به آسمونا. مگه آدم چقد عمر می کنه؟
من چند روز پیش سی و یک ساله شدم. اینکه سالها رو می شمرم برای اینه که نمی خوام فراموش کنم ، مگه آدم چقدر عمرمی کنه. تولد مزه خاصی نداشت. کلی آدم از ریز و درشت ، دور و نزدیک تو دنیای سرد مجازی بهم تبریک گفتن و من، دلم تنگ لبخند واقعی حتی فقط یه نفر بود که برام یه شاخه گل واقعی بیاره و من بهش یه بوسه واقعی بدم بابت سپاس.

* تو دهخدای اینترنتی گشتم واژه جوب به معنای جوی نبود ولی به هر حال ما تو زبونمون می گیم جوب. درست و غلطش گردن ننه بزرگامون.

بدون ربنا افطار معنی نداره

2010-08-20T08:30:00.000-07:00

سحر با چشمهای خواب آلود بیدار شدم. مامان سعی می کرد زیاد سر و صدا نکنه که من بیدار نشم. همه جا تاریک بود به جر آشپزخونه بزرگ ما که از توش بوی قرمه سبزی میومد که داشت گرم می شد. صدای قل قل سماور هم بود. مامان کاراشو زود انجام می داد مبادا نرسن سحری بخورن. 6 سالم بود و مامان اصلا موافق روزه گرفتن من نبود ، حتی از نوع کله گنجیشکیش. اما من دوست داشتم. احساس می کردم بزرگ شدم. ظهر به زور مامان نهار خوردم. گفت این افطار توئه اما بدون ربنا افطار معنی نداره. صدای اذان ماه رمضون که میاد بوی حلیم مامان رو بو می کشم. درسته که چند ساله روزه نمی گرفتم اما خوراکی های ماه رمضون و حال و هواشو همیشه احساس می کردم. دلم برای این حال و هوا تنگ شده تو این غربت.

نوشتن ، نوشتن ، نوشتن

2010-08-10T20:53:00.000-07:00

گاهی سرم درد می گیره از بس نوشتنم میاد ولی نمی تونم چیزی رو که می خوام بنویسم. گاهی دستهام درد می گیره از بس چیزایی می نویسم که بهش عادت ندارم. اما باید یاد بگیرم همه جوره بنویسم. و حالا باید بنویسم ، نوشتنی برای گفتن.فکر کن من که معمولا وقت شادی می خندم و وقت ناراحتی می نویسم ، بخوام وقت و بی وقت برای خنده بنویسم. سخته برام اما دوست دارم.
************************************
دختر نیشش تا بناگوش باز بود که سیلی بعدی خورد به صورتش. هنوز می خندید. یاد پدرش افتاده بود. اون هم عقیده ش شبیه همین مردی بود که روبروش نشسته بود. بابا وقتی دیگه سیلی نزد که لبخند منو دید وقتی عینکم رو برداشتم و گفتم : " مواظب باش ضرر مالی نکنی". مرد روبرویی اما یه کم فرق داشت. همیشه از پدرش ترسیده بود چون تا تنها می شدن تفتیش عقاید می کرد. " نمازتو خوندی؟ سر وقت خوندی؟" نور تندی به صورتش خورد . مرد روبرو ضد نور بود. نیشش تا بناگوش باز منتظر اعدام یا سنگساربود. فرقی نمی کرد.

زبان مادری

2010-07-26T15:28:00.000-07:00

وقتی شنیده میشوم
حتی برای سه دقیقه
از دور دست ها
احساس می کنم هنوز هوایی هست
برا نفس کشیدن
و حرف زدن
به زبان مادری

سرم گیج میره

2010-06-29T13:04:00.000-07:00

کنار پنجره نشسته ام و سیگار می کشم؛ در حالی که پاهام از طبقه پونزدهم آویزونه. بابا سیگار می کشه، عموها سیگار می کشن، دایی ها سیگار می کشن و مامان فقط نگاه می کنه. هشت سالمه و نصیب من از اون سیگارها فقط جلد پلاستیکی شونه که عمو بهم میده پاره کنم تا وسیله خنده اونها و شرمساری خودم باشم.
مزه تلخ سیگار توی حلقم می پیچه. می خ.ام سرفه کنم اما می ترسم خواهر کوچولو بیدار شه. بابا همیشه یه بوکس سیگار می خره و مازاد بر مصرفش رو توی یخچال میذاره تا نم نکشن. به سیگار پک می زنم. نمی دونم چند سالمه. سرم گیج می ره. لابد فردا صبح مامان فکر می کنه بابا نصف شبی سیگار کشیده و بابا آرزو می کنه خودش نصف شب سیگار کشیده باشه. نه مزه تلخ سیگار و نه سرگیجه بعدش و نه حتی سرفه های فرو خفته در گلو کمکی نمی کنه تا بفهمم بابا چرا اینقدر سیگار می کشه.
بوی شرجی می آد. سیگارهای بابا توی یخچال نم نمی کشن. شنیده ام بابا تو جوونیش تمرین رقص خارجکی می کرده. توی خونه تنهام. قدم به کمدهای بالایی نمی رسه. باید کلی وسیله زیر پام بذارم و بقیه راه رو هم مثل میمون از قفسه ها برم بالا. تمام کمدهای بالایی رو می گردم. و بالاخره یافتم : یه کیف نوار. یازده سالمه و آواز عهدیه مسخره ترین آوازیه که تو عمرم شنیدم. هنوز هم سراج و شجریان و ناظری و محمدیان و ..... ترجیح می دم. کارم این شده که هربار تنهام یکی از نوارها رو امتحان کنم. خارجکی ها رو بیشتر دوست دارم. حالا می دونم الویس پریسلی کیه. بابا الان فقط منشاوی و غلوش و ... گوش می ده و تمرین می کنه تا صاد رو با صدای سوت دار بخونه.
بابا در حالی که سیگار می کشه روزنامه کیهان می خونه و مامان با حرص پکی به سیگارش می زنه. از همون سیگارهای تلخی که بابا می کشه و من به مزه شیرین اون نخ سیگاری فکر می کنم که یواشکی از کیوسک روزنامه فروشی نزدیک دانشگاه خریدم.
سرم گیج می ره. پاهام توی هوا آویزونه. بوی شرجی میاد. مزه تلخش سرده. سرفه می کنم. صدام توی گلوم خفه شده. سرم گیج می ره. پاهام از پنجره طبقه پونزدهم آویزونه. آدم ها زیر پاهای من راه می رن و من سرم گیج می ره.

او تنها نبود

2010-06-20T19:50:00.000-07:00

از روی توالت که بلند شدم ، همه جا قرمز بود. شاید مرده باشم. مرده ای که راه می ره . مرده ای که نگران دیگران ه.

با صدای سیفون توالت از خواب می پره. پسرک طبق معمول هر روز، زودتر از اون بیدار شده. به عکس مادرش از خواب بدش میاد و ترجیح می ده وقتی تنهاست به موسیقی مورد علاقه ش گوش کنه و نقاشی بکشه. وقت هایی هم که مامانه حوصله داشته باشه، دوست داره توی بغلش بشینه و اون براش کتاب بخونه.

بهش حسودیم می شه. به سن اون که بودم، نه تنها یادم نمی اد کسی برام کتاب خونده باشه بلکه وقتی به سن کتاب خوندن هم رسیدم، اجازه نداشتم حتی کیهان بچه ها هم بخونم. معمولا چیزهایی رو که دوست داشتم بخونم می بردم زیر تخت و در وقت مقتضی می خوردم.

صدای سوت کتری، شرشر ریختن آب جوش توی قوری و بخاری که به صورتش می زنه. لازم نیست برای کسی صبحانه آماده کنه چون همه تا این ساعت روز دیگه صبحانه شون رو خوردن. حتی دلش نمی خواد برای خودش هم چیزی آماده کنه. اما چشمهاش عادت داره این صحنه رو ببینه هر روز. مادرش صبح ها این کار رو انجام می داد. البته اون اولین نفری بود توی خونه که از خواب بیدار می شد و بعد پیچ رادیو رو می چرخوند تا همه بیدارشن.

من دلم نمی خواست زود بیدار شم. همیشه خوابیدن رو دوست داشته ام. صدای تقویم تاریخ که می اومد، مجبور بودم از رختخواب جدا شم وگرنه از سرویس جا می موندم. یادم نمی ره روزی رو که با دمپایی رفتم سر ایستگاه. بهناز تا منو دید نیشش باز شد. چند لحظه ای طول کشید تا متوجه سمت نگاهش بشم و دوزاریم بیفته که موضوع خنده منم. پاییز بود یا زمستون ، نمی دونم. هرپی بود بهار نبود. چون بهار بندر اونقدر گرم بود و بی باد که امکان نداشت شاخه درخت ها حرکت کنن. من اما همراه شاخه ها دویدم تا کفش بپوشم.

همراه باد صدای گریه پسرک به گوش می رسه. می دود به دنبال صدا. پیداش نمی کنه. صدای گریه بلندتر می شه. شاید گم شده باشه.

پیرمرد فراش دست من رو محکم توی دستهاش گرفته بود و به مادرم تحویل نمی دادم. به نظرش مادر من اشتباه بزرگی مرتکب شده بود که بچه ش گم شده بود. وسط نصیحت های پیرمرد و خواهش های مامان ، کسی صدای گریه های منو نمی شنید. من مامانمو می خواستم. دلم نمی خواست یه لحظه ازش دور باشم، اما همیشه بودم. اون صبح با ما از خونه بیرون می رفت اما عصر چند ساعتی بعد ما به خونه می رسید. اون همیشه کارهای مهمی برای برای انجام دادن داشت که بخش توی خونه ش مربوط می شد به خانه داری. اون سال توی مسافرت شاید با خودم فکر کرده بودم که دیگه مامان دارم حتی برای چند روز. اما توی مسافرت ما تنها نبودیم و هماهنگی چند خانواده در سفر کار مهمی بود که فقط مامان می تونست انجام بده. و من می تونستم مامان خواهر کوچولوم باشم تا اون دیگه مامانو نخواد.

پسرک توی بغل زن خوابش برده بود. کابوس دیده بود و تا مطمئن نشد مادرش کنارشه ، خوابش نبرد. نفس های شمرده شمرده ش نوید زمانی سکوت برای تنهایی زن رو به همراه داشت. اونقدر وقت نکرد تا فکر کنه چه کاری دلش می خواد با تنهاییش بکنه چون این بار دیگری صداش می زد. اون تنها نبود اگرچه تنها بود.

چشم ها ، دست ها

2010-06-14T09:17:00.000-07:00

در چشمهای هم نگاه کردند
نگران از اینکه دیگری بفهمد
دست در دست
چشم در چشم
" دوستت دارم"

خودکشی (1)

2010-05-18T19:54:00.000-07:00

توی وان دراز کشیدم. دستها رو روی لبه های دوطرف وان گذاشتم و به سقف حموم خیره شدم. نمی خواستم خونی رو که از بدنم خارج میشه ، ببینم. با تیغ روی مچ دست چپ یه خط نازک قرمز کشیدم مثل همون هایی که وقتی اشتباه می نوشتم زیر کلمات دفترم کشیده می شد. نوبت دست راست بود ولی توی همون چند ثانیه اینقدر بی رمق شده بودم که فقط خط معوج قرمزی روی دست راستم نقاشی کردم. سدم شد. هیچ چیز قشنگی یادم نمیومد که تو این واپسین لحظات بهش فکر کنم. چهره پسرم به خاطرم اومد که توی اتاق بغلی خواب بود. خواستم صداش بزنم ولی کلمات از دهانم خارج نمیشدن. وایساده بودن و به مرگ تدریجی من خیره نگاه می کردن و شاید لبخندی. همسرم یازده شب می رسید ، پس اون هم نمی تونست منو قبل از بی جان شدن پیدا کنه. سعی می کنم لبخند بزنم بلکه چهره ای که از من در یادها میمونه یه آدم مهربون و دوست داشتنی باشه نه خود بداخلاق و عصبیم اما از اونجایی حتی نفسهام هم تموم شده لبهام خط می خوره. همسرم درحالی جنازه من رو پیدا کرد که بهش نیشخند می زدم. اون برای همیشه از من متنفر شد و پسرم همون مادر سختگیری رو دید که اینقدر مغرور بود که نتونست یه کم دیرتر خودشو بکشه. حداقل وقتی دیگه اون بهش احتیاجی نداشته باشه. هیچکس حتی یک قطره اشک هم برای من نریخت و من همونطور افسرده اونها رو تماشا می کنم.

جولیا

2010-04-26T08:22:00.000-07:00

فیلم جولیا ، یه فیام جاده ایه و به قاعده فیلم های جاده ای می دونیم که شخصیت اول فیلم قراره در طول فیلم تغییر کنه. ممکنه به نظر برسه دونستن این موضوع از جذابیت فیلم کم می کنه و نمیشه دنبالش کرد ، به خصوص که داستانش همون داستان تکراری بچه دزدیه. اما شخصیت پردازی نقش اول فیلم با بازی فوق العاده تیلدا سوئینتن ، جذابیت لازم رو برای فیلم ایجاد میکنه. اونقدر که فراموش میکنین الگوی فیلم همون الگوی تکراری فیلمهای جاده ایه و از تغییرات جولیا متعجب میشین. فیلم به طرز بدی رئاله و اگه مثل من غرق بشین یه جاهایی میسوزین.
زن نقش اول فیلم یعنی جولیا ، زنی است الکلی ، لاقید ، بی توجه به زندگی و یه جورایی افسرده. رفتارهای به دلیل عدم تعادل ذهنیش غیر قابل پیش بینی یه. اگه فیلم های هیچکاک به دلیل کات های به موقع ، داستان های مرموز و موسیقی به جا غیر قابل پیش بینی هستن ، فیلم جولیا تمام این وظایف رو به دوش جولیا گذاشته. دیدن این فیلم رو به دوستانم توصیه می کنم.

خالی

2010-04-21T23:17:00.000-07:00

خالی می شوی از من

" دوسِت دارم "

خالی می شوی

و من

" دوسِت دارم "

خالی می شوم

از تو

" دوسِت دارم "

پ.ن. ما خونه گرفتیم. کجا ؟ بهشت .... ترجمه اسمش میشه جزیره خواهران و چسبیده به مونترال. خوشحالم.

سال نو و همه چیزهای نو مبارک

2010-04-07T16:37:00.002-07:00

پیش نوشته : الان که بعد از روزها اینترنت دار شدم و میتونم آپدیت کنم نمیدونین با چه فلاکتی دارم اینکارو انجام میدم. در سفر به اینور دنیا ما تمام لوازم کامپیوتر رو با خودمون آوردیم الا ماوس و اینجا هم که زور داره 25 دلار بدیم ماوس بخریم. تازه این حداقل قیمتشه و ما همچنان منتظریم تا دوستی از ایران برای ما ماوس بیاورد. و چه فلاکتی ست بی ماوسی و با کیبوردی.

1- امسال عید انگار خیلی عید نبود. جدا از دلایل حاکم بر جامعه عزیمت ما به ینگ دنیا هم مزید علت بود. در طول سفر هی یاد ناصر الدین شاه افتادم و فکر کردم این بچه های بلاد کفر چه خوب فرنگی حرف میزنند. ( با ژستی شاهانه خوانده شود)
2- از اونجایی که کلا ایرانیها زود جوگیر میشن و به قول اینوریا راحت اداپته، ما 5 روز بعد از رسیدن به شهر مونترال معظمه و مکرمه ( چون از اینجا خوشم اومده بهتره مونث فرض بشه) با رفیقی قدیمی رفتیم سیزده به در و ییهو خودمون رو توی جمعی از فارغ التحصیلان دانشگاههای دولتی بزرگ دیدیم که با وجود صرف هزینه بسیار از سوی دولت ایران برای تربیت اینان تا مقاطع لیسانس و فوق ، هم اکنون درحال تحصیل در مقاطع دکترا و پست دکترا در این شهر غریب هستند و نمیخوان برگردن. پیدا کنید پرتقال فروش را؟
3- دیروز رفتیم کتابخانه ملی عضو شدیم، اون هم از نوع رایگانش. اینجا مردم زیادی کتابخونن. اینقد که توی کتابخونه به اون بزرگی با اون همه کارمند وقت امانت کتاب باید کلی تو صف وایسی. طبقه همکف کتابخونه مخصوص بچه هاس با کلی کتاب و سی دی کارتون و موسیقی کودک. اینقد کتابای کودک جذابه که من یه چند تا امانت گرفتم خودم مطالعه کنم.
4- ما همچنان دنبال مکانی برای اقامت دایم در شهر هستیم. اینقدر محله های اینجا رو گشتیم که کم کم داریم میشیم یه نقشه متحرک.
5- نمیشه از سازگاری با محیط گفت و یادی از پسر ما نکرد. ایشون از روز ورودشون با دانستن سلام و اسم من اینه به زبان فرانسه مشغول دوست یابی هستند و هیچ مشکلی ندارن که رفیق محترم یا محترمه نمیفهمه بقیه حرفاشو که به فارسی میگه.
6- اینجا زبان شیرین فرانسوی رو با لهجه شیرین اصفهانی بلغور میکنن ( این نقل قول رو یکی از دوستان که سالهاست بلژیک زندگی میکنه به ما گفت اما دلیلش رو تازه کشف کردیم) یعنی هرچی د و ت که بعدش حرف صدا دار باشه ، میگن دز و تز. خوب جای من بودین و میرفتین مدارک لندینگتون رو به مسوول تحصیل کالج تحویل بدین و با این لهجه مزخرف باهاتون حرف میزدن بعد هم میپرسیدن فهمیدی ، چی جواب میدادین؟

پ.ن. از بس دلم برا نوشتن تنگ شده بود خیلی پرحرفی کردم. همه اینا برای این بود ه بگم سالی پر ماجرا و پر موفقیت برای همه آرزو میکنم. البته امیدوارم مسوول رسیدگی به آرزوها این تاخیر چندین روزه رو ببخشه.

در خیابان

2010-03-08T03:46:00.000-08:00

1- وقتی تنها زنی باشی که توی مغازه های جمهوری دنبال لوازم صدابرداریه ، اونقدر تابلو میشی که وقتی رفتی مغازه بعدی یارو مغازه داره میگه آها شما همونی هستی که میکسر بدون افکت میخواد؟
2- بعضی از این راننده تاکسی ها انگار آرزو داشتن بدلکار بشن اما نشدن و حالا باید تمام مهارتشون رو به رخ مسافرای بدبخت بیچاره بکشن. باشه آقای راننده اگه روزی کارگردان شدم مطمئن باش دعوت به کار میشی، فقط قول بده دست از سر این مسافارا برداری.
3- تازگی ها یه فیلم خیلی خوب دیدم به اسم جولیا با بازی فوق العاده تیلدا سوئینتن. به تمام دوستان فیلم بین دیدنشو توصیه می کنم.

دلتنگی های زنی در بلوک 16

2010-03-03T02:30:00.000-08:00

وقتی خوب فکر می کنم ، می بینم اینقدر که دلم برای یه مکان تنگ میشه برای یه آدم تنگ نمیشه. انگار مکان هویت خاص خودش رو داره. از نظر من آدمها عوض میشن و و قتی عوض شدن ، اگه ببینیشون دیگه نمی تونی خاطرات گذشته رو توشون زنده کنی اما مکان؛ مکان هر چقدر هم عوض بشه چون حرف نمی زنه می تونی تمام خاطراتت رو باهاش زنده کنی ، با همون آدمهایی که می شناختی البته این بار تو خیال. دیدن یه مکان مثل شنیدن یه موسیقی ، مثل بوییدن یه عطر ، یه دفعه زمان رو عوض می کنه برام. اونقدر که چیزی رو می بینم که انگار خاطره نیست ، خود واقعیت است. دلم برای مکان هایی که دوستشون دارم تنگ میشه. کاش می تونستم اونا رو هم مثل موسیقی و فیلم هایی که دوست دارم ، می ریختم روی یه هارد اکسترنال و با خودم می بردم. یا حتی می شد مثل بوهایی که دوستشون دارم و امیدوارم اونور دنیا هم بشنومشون ، مکان ها رو هم می دیدم یا حداقل شبیهشون رو. دلم تنگه.

پ.ن : هر روز ظهر روی یه نیمکت میشینم تا سرویس پسرم برسه و تحویلش بگیرم. امروز کسی به من گفت اینجا نشین چون وقتی نباشی با دیدن این نیمکت دلتنگت میشم.

به تماشا سوگند

2010-02-09T13:14:00.000-08:00

عاشق بودن یه حس جدانشدنیه ، یعنی همیشه بهت چسبیده ، همیشه منتظره تاهمه جا و با همه چیز هجوم بیاره به طرفت. سالها پیش وقتی اولین بار فیلم "ممنتو" رو توی سالن کوچیک حوزه هنری که اون موقعها فیلمهای خوبی نشون می داد تماشا کردم ، تا مدتها به حسی که اون آدم از دست داده بود فکر می کردم. حسی که من در مورد خیلی از آدمها از دست دادم اما در مورد عشق فکر کنم هیچوقت از دست ندم.
وقتی دیروز بچه ها داشتن "به تماشا سوگند" رو برای اجرا تمرین می کردند ، یه دفعه رفتم به سالها قبل ، اون موقع که به هر بهونه ای کتابات دست من بود و آخر کتاب جبرت همین شعر رو با خط خودت نوشته بودی. اونقدر تصویر واضح بود که حتی احساسی که اون روز وقت کشف اون شعر در انتهای کتابت بهم دست داد رو هم دوباره حس کردم. وقتی بچه ها شعر رو از روی نوشته می خوندن ، من اون رو از حفظ می خوندم. چون سالها پیش به عشق تو حفظش کرده بودم و هنوز هم یادم بود مثل خود عشق.

پ.ن : عنوان مربوط به یکی از شعرهای سهراب سپهری است.

انگار گفته بودی لیلی.....

2010-01-31T01:10:00.000-08:00

خیلی دلم میخواد درمورد نمایش "تنها سگ اولی می داند چرا پارس می کند مکبث" بنویسم ولی هنوز نوشته ام آماده نیست. آخه اینقدر برام جذاب بود که میخوام مفصل بنویسم، البته بعدا. امیدوارم اجرای عمومی هم داشته باشن چون واقعا ارزش دیدن داره این کار.
فصل اول کتاب "انگار گفته بودی لیلی" نوشته سپیده شاملو رو خوندم ولینکش رو اینجا میگذارم. شاید شنیدنش تشویقی باشه برای دوستان تا این کتاب رو بخونن. البته نقایصی داشت و آدم یه کم نا امید می شد که چرا با پیشینه ادبیات خوب ما نباید یه نویسنده فوق العاده و البته زنده داشته باشیم ولی در کل کار خوبیه.
لینک فصل اول کتاب

ماجراهای من و مورچه -1

2010-01-23T22:37:00.000-08:00

تقریبا 5 سال پیش بود که مورچه به دنیا اومد. موقعی که توی شکم من یعنی مامان مورچه بود، هر روز کلی با هم حرف می زدیم و آواز می خوندیم. البته اون بیشتر سازهای کوبه ای می زد و صدای تالاپ تالاپ قلبش ، موتیف کارمون بود. وقتی به دنیا اومد، انقدر آروم بود که فقط وقت دل دردهای شدید گریه سر می داد؛ اون هم از نوع سوزناکش. من هم هرچی ترانه و سرود و آواز بلد بودم می خوندم تا بلکه آرومتر بشه : از "مراببوس" گرفته تا "ای مجاهد ای مظهر شرف". تازه وقت خوندن، مثل یه درخت متحرک عمل می کردم که کوالایی بهش چسبیده. وقتی 5 ماهش بود، با هم رفتیم جشنواره فیلم و تا ده ماهگی با من میومد جلسات نقد فیلم.اولین تئاتر زندگیشو در سن یک سال و نیمگی تماشا کرد و اونقدر ذوق کرد که از اون موقع تا حالا هر نمایش کودک خوبی که اجرا داشته، رفته تماشا. از بدو تولد براش کتاب خوندم تا گوشش به آوای کلمات آشنا باشه و خوب همیشه لبخندهای اون وقت شنیدن کلمات مشوق من بوده. تازگی ها هم با من میاد جلسات نمایشنامه خوانی که خداییش هیچ ربطی به مقوله کودک نداره. راستی مباحث سیاسی یادم رفت. مورچه ما یه پا صاحب نظر سیاسی هم هست، به طوری که ما تازگی ها از ترس جونمون، مجبور شدیم مفاهیمی مثل خط قرمز و خط آبی و اینجورخط خطی ها رو براش توضیح بدیم که مبادا خودش و ما رو تو دردسربندازه.
سرتونو درد نیارم. از اونجایی که 23 روز دیگه تولد 5 سالگی مورچه اس، و تا حالا هیچ کجا درمورد وقایع زندگی مورچه چیزی نوشته نشده، تصمیم گرفتم از این به بعد "ماجراهای من و مورچه" رو بنویسم.

ننه قوزی

2009-12-23T07:31:00.000-08:00

توی آینه که نگاه کرد زن قوزی رو دید که بقچه ای به کمرش بسته و پیرهن گل گلیی تنش بود. پیشونیش پرچین و دور لبش از فقدان دندون چروکیده شده بود. رفت کنار پنجره. گنجشکی روی درخت نشسته بود و کرمهایی رو که جمع کرده بود به منقار جوجه هاش میگذاشت. سرشو برگردوند و چشمش افتاد به عکس بچه هاش. چند ماهی میشد هیچکدومشون سری بهش نزده بودند. به گنجشک نگاه کرد و تصمیم گرفت فقط به گنجشک نگاه کنه. فقط همین.

چه قدر تنهایم

2009-12-15T06:31:00.000-08:00

تمام فکر و ذکر من از سه هفته پیش اینه که یه آدم خیر پیدا کنم که البته ارگ داشته باشه و من بتونم دوماهی قرض بگیرم و سلفژ تمرین کنم ولی زهی تصور باطل. خوب برای همین دل و دماغ نوشتن نداشتم ، پس یکی از نوشته های ده سال پیشم رو امروز پیدا کردم ، اینجا میگذارم.

به یاد دستهایت به خواب می روم
تا چشمهایم را نوازش کند
2
چشم که می گشایم
رویای لبخندت را می بینم
که مسحورم کرده
3
باد می آید
بارانی را آرزو دارم
که تو
در کنارم باشی
4
خسته ام
چه قدر تنهایم ...
5
در آینه ماه تو را می بینم
تو هم مرا می بینی؟
6
از سقوط می ترسم
می خواهمت
تا نترسم
7
بر صخره ای بلند
زیر رگبار باران
ماه ما را نظاره می کند
با نوازش دستانت
به خواب می روم
و به امید لبخندت
چشم می گشایم
چه قدر تنهاییم ...

19 مهر 1378

پی نوشت : راستی جمعه پیش نمایش " من حرفی ندارم ، دنبالشو نگیر" رو دیدم. وقتی یه ارگ گیر آوردم، از خوشحالی در مورد این نمایش هم می نویسم. همینقدر بگم که فوق العاده است و دیدنش رو به همه توصیه می کنم.

ما یه مورچه توی خونه داریم

2009-11-29T05:38:00.000-08:00

قبل نوشت : دیروز کلی مطلب نوشتم اما همین که خواستم تایید کنم همه چی پرید و کلی قاطی کردم و دیگه ننوشتم.
1- اگه عینکی باشی و یه روز عینک نزنی متوجه میشی که همه آدمها شکل همن. یه کله دارن ، دو تا چشم ، دو تا ابرو ، یه دماغ و یه دهن و البته دو تاگوش که معمولا خیلی به درد نمیخوره. همون یه دهن که توش یه زبون هست برای اینکه بگن عجب آدمی کافیه.
2- اینقدر کار دارم که نمیدونم کدوم رو اول انجام بدم.
روی مبل دراز میکشم و فکر می کنم که کدوم رو اول انجام بدم.
تیک تاک
تیک تاک
تیک تاک
دیگه وقتی نمونده تا کاری رو که باید اول انجام می دادم ، انجام بدم.
3- اگه یه روز تعطیل به هر دلیلی گذرتون به میدون آزادی می افتاد لطف کنین و سر گذرتون رو کج کنین و برین یه جای دیگه. چرا؟ آخه در روزهای تعطیل اسم میدون آزادی بین دوستان کارگر به عنوان تفرجگاه در رفته . اون هم چه تفرجگاهی ! اونقدر شلوغه که فکر میکنین اومدین راهپیمایی یا غیر سیاسیشو بگم ؛ اومدین پارک.
4- وقتی بچه بودم داستان مورچه ای که با تلاش به چیزی که میخواست ، می رسید رو خونده بودم و خوب بزرگ هم که شدم باز هم خونده بودم ولی هیچوقت از نزدیک ندیده بودم. تا اینکه چند روز پیش که پسر بنده سعی داشت سه تا عروسک ، چهار تا ماشین و چند تا تیکه لگو رو توی یه کامیون فسقلی جا بده و هی نمیشد و هی تلاش کرد و هی نمیشد و ... خوب وقتی احساس نا امیدی کرد با گریه احساسشو تخلیه کرد و بعد در برابر نا باوری من نه تنها همه اون وسایل رو توی کامیون جا داد بلکه کامیون رو هم حرکت داد بدون اینکه اونها بریزن پایین. خوب ما یه مورچه توی خونه داریم که با نگاه کردن بهش یاد می گیریم که امیدوار باشیم.
بعد نوشت : از همه دوستانی که توی این وبلاگ کامنت میذارن و با اینکارشون من تنبل رو به نوشتن وامیدارن ، خیلی سپاسگزارم و شرمنده ام که توی بلاگ اسپات نمیشه جواب هر کامنت رو کنار خودش نوشت. راستی آقای بهشب اگه ما میریم نمایشنامه خوانی تماشا می کنیم ، شما که داری اجرا میکنی. یه بلیط هم برا ما جور کن بیایم جشنواره اجراتون رو ببینیم. چون فکر نکنم بشه به این راحتیا بلیط گیر آورد.

اون دنیا

2009-11-24T09:27:00.000-08:00

1- حال عجیبیه که ادم بدونه چند ماه دیگه از این دنیا میره والبته سخته اگه باور داشته باشی دنیای دیگه ای هم هست. چرا؟ خوب معلومه چون نه تنها میخوای به اخرین ارزوهات توی این دنیا جامه عمل بپوشونی بلکه برای اون دنیا هم آرزو پروری میکنی و ممکنه قسمتی از این آرزو پروری برگرده به تنبلی در برآوردن آرزوهای همین دنیا. خلاصه اینکه همه رفتنی هستیم و از کجا معلوم اون دنیا بهتر از این دنیا یا بدتر نباشه. کاش اینقدر آرزوهام بزرگ نبود.

2- اون هفته ختم مادر یکی از استادام بود و بچه ها ادرس سر راست به من نداده بودند. توی کوچه پس کوچه های نزدیک مسجد گم شده بودم درحالی که فقط یه ربع تا پایان مراسم مونده بود. همون موقع توی یکی از کوچه ها توکای مقدس رو دیدم. مطمئن بودم از همون جایی برمی گرده که من دارم میرم. پس رفتم جلو تا آدرسو ازش بپرسم. خوب وقتی دائم وبلاگ کسی رو میخونی یه جور احساس صمیمیت باهاش حس میکنی که یه جورایی عجیبه. بدون اینکه حواسم باشه که من خواننده وبلاگ اونم و میشناسمش ولی اون که منو نمیشناسه ، رفتم جلو و با احساس یه آشنا سلام کردم و ادرس پرسیدم. اون موقع بود که با دیدن نگاه متعجبش به خودم اومدم و مثل یه غریبه از نشونیی که بهم داده بود تشکر کردم و رفتم تا به مراسم ختم برسم. واقعا که عجب دنیاییه این دنیای مجازی.

3- این هفته یه دوجین فیلم دیدم ولی همشون که به درد بخور نبود تا تبلیغشونو بکنم. فیلم های Trapped , Amazing Grace , Twilight , State Of Play و Edge Of Love رو دوست داشتم. ممکنه شما ببینین دوست نداشته باشین.

4- شنبه جلسه نمایشنامه خوانی " از پشت شیشه ها " کار مرحوم اکبر رادی بود که با حضور بهرام بیضایی اجرا شد. نمایشنامه رو قبلا خونده بودم وبه نظرم اجرای بدی نبود به جز یکی از بازیگرها که نمی دونم چطور برای نقش به اون مهمی فرد خامی مثل اون انتخاب شده بود.راستی پسر کوچولوی من کوچکترین فرد شرکت کننده در این جلسه بود و خیلی هم از نمایشنامه خوانی خوشش اومد اگرچه داستانش رو نفهمیده بود.
کار بعدی اکبر رادی 28 آذر در فرهنگسرای ارسباران برخوانی می شود.

اصلاح رفتارهای غلط اجتماعی

2009-11-14T03:09:00.000-08:00

چند وقتیه به جرگه مسافرین اتوبوس تندرو و گهگاهی مترو پیوستم و درحال کشف قواعد مربوط به سوار و پیاده شدن به/از این وسایل نقلیه بعضا مدرن هستم. از ابتدایی ترین کشفیات بنده اینه که دو جور قانون در این مکانها حاکمه. اول قوانین وضع شده برای رعایت حقوق دیگران، حفظ سلامتی مسافرین و بلند نشدن داد و بیداد مسافرین و دومی قوانین نانوشته ولی رایجی برای سریع سوار شدن، جای بهتری پیدا کردن و توسری خور محسوب نشدن. البته بهتره اگه میخواید با فرهنگ باشین یا بافرهنگ بمونین بهتره به قوانین رایج توجهی نکنین و فقط به حقوق دیگران فکر کنین اما اون موقع کلاهتون پس معرکه اس و معلوم نیست کی به مقصد می رسین. خوب اینم باید بدونین که بیشتر، کسانی سوار این وسایل میشن که ترجیح میدن قوانین رایج نظیر هل دادن، له کردن، خارج از صف سوارشدن و ... رو به کار ببرن ولی.......... من روی همه اینا رو کم کردم و چند وقتیه با یه اعصاب پولادین هفته ای دوبار سوار اتوبوس تندرو و یکبار هم سوار مترو میشم (هر مسیر دوطرفه است ها) و وقتی هلم میدن با آرامش تذکر میدم (البته یه باز کوره در رفتم چون درحالت ایستاده استخونام داشت بین صندلی و استخونای چند مسافر دیگه له میشد که یه عکس العمل فیزیکی انجام دادم و مثل پیشینیان خودم فریاد کشیدم) وقتی کسی خارج از صف سوار میشه بین مسافرین باقیمانده در صف روشنگری میکنم و تحریکشون میکنم که تذکر بدن. وقتی کسی آشغال در وسیله نقلیه عمومی یا در خیابان میندازه ، چپ چپ نیگاش میکنم تا حساب کار دستش بیاد ( باورتون نمیشه امروزه روز کسی آشغال بندازه؟ همین امروز یه دختر خانم 16 یا 17 ساله آشغال شوکولاتشو از پنجره اتوبوس انداخت بیرون که با نگاه پرسشگر من ، شرمسار شد) خوب اینها همه نشون دهنده اینه که من اعصابمو کف دستم گرفتم تا جامعه ای بهتر داشته باشم.

*پی نوشت : احیانا فکر نکردین که من خودشیفته ام و فکر میکنم رفتار درست اجتماعی رو بلدم که؟

بعد از مدتها ننوشتن

2009-11-10T06:49:00.000-08:00

توی این مدتی که ننوشتم کلی توی ذهنم نوشتم و خودسانسوری کردم. نمی تونم به خودم اجازه بدم هرچی به دهنم میاد اینجا بنویسم. وقتی نوشتن این وبلاگ رو شروع کردم قصدم به اشتراک گذاشتن فکرهام و علایقم بود اما چه کنم که این چند ماهه اگه فکرهام رو سانسور نمی کردم شاید سانسور می شدم. از چند روز پیش انقدر دلم گرفته که به همه چی گیر میدم از ناخونام گرفته تا رنگ ماه توی آسمون. خوب نمی خواستم از دلتنگی بنویسم ولی انگار نمیشه. از هرجا شروع کنم باز هم به همینجا میرسه. تنهایی دردی ناگزیره حتی اگه با کسی زندگی کنی که یه عالمه همدیگه رو دوست دارین. تنهایی همیشه هست فقط کافیه باورش کنی. اما چه کنم که از باورش می ترسم. برای اینکه باورش نکنم میرم توی خیابون تا یه سری بزنم اما نا امیدتر از همیشه میام خونه و خدا رو شکر می کنم که تنها بودم و اتفاقاتی که دیدم برای نزدیکترین عزیزانم پیش نیومده.

گم کردم

2009-09-01T10:24:00.000-07:00

آرزوهامو گم کردم.
توی باد. توی خیال. توی خواب. توی تنهای هام.
دلمو گم کردم.
توی لبخند تو. توی بازیهای پسرم.
توی دستهای بسته ، پشت سرم.
گیجم
فکر کنم راهم هم گم کردم.
توی تاریکی. توی شلوغی. توی سردرگمی.
گوشهام
جز غرولند یه پیرزن
چیزی نمی شنوه :
"زود باش"
"زود باش"
هولم نکن
من
که همه چیزمو گم کردم
نمی خوام
دست و پام هم گم کنم.

10 شهریور 1388

نگین

2009-08-30T07:45:00.000-07:00

نگین علاوه بر اینکه اسم خاص دختران در جامعه ماست ، اسم نمایشنامه موردعلاقه من هم هست. این نمایشنامه نوشته حمید امجد در سال 1347 است اما موضوعش از موضوعات همیشه تازه در جامعه ماست. داستان درمورد دختری به نام نگینه که گویا درحال بازپرسی پس دادنه. درطول نمایشنامه داستان تلخ زندگی نگین برای ما روشن میشه که میتونه داستان هر دختر دیگه ای که اسیر عرف جامعه است ، باشه.

نگین ترسیدم؛ بوی تنها موندن تو تاریکی می اومد. نه! چراغو خاموش نکن!
مرد1 این چه ساعتی بود؟
نگین دیروقت.خسته بودم. اونقدر که رمق نداشتم آرایش عروسو از صورتم پاک کنم. بهش گفتم "نه چراغو خاموش نکن" ولی کرد. یه خنده زورکی نشونده بودم رو لبم که نفهمه خوشحال نیستم. گفت"امشب حسابی نیشت باز شده بود." نیش؟ یه دلشوره آشنا ریخته بود تو دلم، ولی هنوز نمی دونستم چیه. پرسیدم نیش؟
زن1 عروس شب عروسی نخنده چیکار کنه؟
نگین گفت"عروس با دامادش می خنده. تو چرا با پسرعموت می خندیدی؟" خنده م گرفت. گفتم"با کدومشون؟" گفت"خودت نمی دونی با کدوم خندیدی؟" نمی فهمیدم. هنوز نمی فهمیدم شوخیه یا جدی میگه.
مرد1 جهت روشن شدن موضوع؛ این مورد صحت داشت؟
نگین دارم یخ می کنم.

دلم گرفته

2009-08-14T12:46:00.000-07:00

آنقدر لرزانم که سردم است
آنقدر می ترسم که تاریک است
توی طبقه دوم کمد دیواری
چمباتمه زده ام
موهای ژولیده ام توی صورتم ریخته
و از سرما و ترس
رنگم پریده
اینجا
خیلی تاریکه
هیچکس نیست
جز خودم

23 مرداد 88

خسته نباشید

2009-07-15T10:43:00.000-07:00

وقتی نون رو گرفتم با خودم فکر کردم ، چقدر توی تابستون نونوایی کار سختیه.دستش درد نکنه. باقی پولمو که پس داد ، گفتم : " خسته نباشید." مبهوت و تاحدودی اخم آلود جوابمو داد. فکر کنم در حین فکر کردن یه کم بلند فکر کرده بودم و احتمالا جمله ام برایش تکراری بوده. گیریم که جمله اون برای من تازگی داشت. " مونده نباشی."

آلزایمر

2009-07-07T12:04:00.000-07:00

توی ذهنم دنبال کلمات می گردم. مریم منتظره تا لبهای من باز بشه و ادامه صحبتهام رو بشنوه. فقط بر و بر نگاش می کنم. می پرسه: "خوب؟" دوباره فکر می کنم. ذهنم کرخت شده. اونقدر کرخت که حتی نمی خواد به خودش یه کم فشار بیاره. به زحمت لبخند می زنم. می خواد کمکم کنه. آخرین جمله ای رو که گفتم تکرار می کنه.
- کتاب خوبی بود
- کدوم کتاب؟
- تو داشتی می گفتی. نمی دونم یهو رفتی تو فکر.
- آها ولش کن. خوب خودت چطوری؟
- این پنجمین باره که می پرسی . خوبم ....
شروع می کنه به حرف زدن. از چی؟ نمی دونم. گوشهام هم کرخت شدند. چیزی نمی شنوند. ذهن من توی دنیای تخیلات در حال سیلانه. گوشهام فقط صدای تخیلم رو می شنوه. صدای دختر بچه ای که خودش رو توی کمد مخفی کرده تا کسی صدای گریه هاش رو نشنوه. صدای شادمانی دختربچه ای که از بالای تپه ای با سرعت پایین می آد و از لذت این تجربه لپهاش گل انداخته. صدای ریختن آب از بالای کوه که تازه فهمیده اسمش آبشاره. هنوز لبخند کمرنگ روی لبهامه. دست مریم رو می بینم که جلوی صورتم حرکت می کنه. انگار باید بیام به این دنیا. با صدای نگرانی می پرسه " تو خوبی؟ " سعی می کنم با لبخند پر رنگ تری نگرانیش رو برطرف کنم. "آره. خوبم"

دنیا پر از فیلمهای ندیده و کتابهای نخوانده است

2009-05-13T11:31:00.000-07:00

وقتی چند وقت نمینویسم ، خیلی پرحرف میشم. پس برای اینکه قاطی نکنم با شماره مینویسم:
1- چقدر نمایشنامه خونی لذت بخشه. پنج سال پیش وقتی مجموعه فیلمنامه های صدسال فیلم رو خریدیم (44 تاشو) احساسی شبیه الان بود. ولی نمایشنامه یه چیز دیگه اس. با یه کم دستکاری میشه مثل یه کار رادیویی باهاش تمرین کرد. کتاب "نگارش نمایشنامه رادیویی" از انتشارات سروش کمک بزرگی برای این کاره.
2- کتابخون شدن من نمونه کامل ضرب المثل "ادب از که آموختی از بی ادبان" است. چرا؟! چون مامان من از کتاب خوندن اصلا خوشش نمیومد. ناگفته نماند که ایشون معلم بودن. به هرحال یادمه مجله های کیهان بچه ها رو قایمکی زیر تختم میخوندم. آره توی نور کم. رابهمین عینکیم دیگه!!! به هرحال حالا دارم یاد میگیرم چطور کتاب بخونم و جالبه که وقتی تصمیم میگیرم در زمینه ای کتاب پیدا کنم معمولا کتاب مناسب خودش میاد سراغم. نخندین ، جدی میگم.
3- از اونجایی که من عاشق صدای مرحوم "ژاله کاظمی" دوبلور خوش صدای ایران هستم و از بچگی به خوش شانسی معروف ، هی فیلمهایی پیدا میکنم که ایشون دوبله کردن و جالبه که هربار فکر میکنم تمام فیلمایی که توشون حرف زده رو دارم و دوباره یکی دیگه پیدا میشه. دیشب فیلم "Funnuy Lady " با صدای ابوالحسن تهامی نژاد ، ژاله کاظمی ، جلال مقامی و فکر کنم کاووس دوستدار. فیلم قشنگی بود.
4- اگه فیلم Sin City رو دیده باشین ، احتمالا از فیلم Spirit هم خوشتون میاد. امروز عصر دیدمش. همه اش تو فکر این بودم که اگه دوبله بشه کی جای کی حرف میزنه و دلم خواست و فکر کنم صدام میخوره خودم جای "اوا مندس" حرف بزنم. به نظرم مشکل سانسوری هم نداره کاش میشد دوبله بشه.
5- وقتی داشتم نمایشنامه مرگ فروشنده نوشته آرتور میلر رو میخوندم ، فکر میکردم کاش شخصیت اول به جای مرد ، زن بود تا بشه به راحتی باهاش تمرین کرد. آخه شخصیت روانپریشیه و تمرین باهاش به نظرم کمک بزرگی به بازی آدم میکنه.

بهتره دیگه برم به زندگیم برسم. کلی ظرف توی آشپزخونه دارم که هی صدام میزنن. اومدم بابا ! اومدم!!!

اصول رفتار انسانی

2009-05-11T12:28:00.001-07:00

دانشجو که بودم یکی از استادامون خیلی به روابط آدمها با همدیگه اهمیت می داد و معیارش برای شناخت آدمها همین بود و می گفت مثلا فلانی روابط انسانیش خوبه یا بده. امروز کتابی خریدم به اسم "تربیت مثبت" نوشته "دکتر گلن لتهام" ترجمه "مهدی قراچه داغی". کتاب فوق العاده ایه نه فقط برای تربیت بچه بلکه برای تربیت خود آدم و بادیدن جمله ای یاد استادم افتادم و روابط انسانی. " اگر چهار اصل رفتار انسانی به درستی درک شوند و مورد استفاده قرار بگیرند می توانیم با دقت رفتارهای مثبت را در محیط خود پیش بینی کنیم." حالا می دونین این چهار اصل چیه ؟ آها !!!
1- رفتار با توجه به پیامدهایی که به دنبال می آورد، تقویت یا تضعیف می شود.
2- رفتار به پیامدهای مثبت بهتر جواب می دهد.
3- نتایج رفتار مجازات یا تقویت شده را آینده مشخص می سازد.
4- رفتار تا حدود زیادی محصول شرایط محیطی است. ( محیط را اصلاح کنید تا رفتار اصلاح شود)
دیدین روابط انسانها و رفتارهای اونها خیلی با ریاضی تفاوتی نداره البته با یه چاشنی هنری که اونم خلاقیته.

این روزا هی دارم کتاب میخونم و سریالهای علمی تخیلی میبینم و دلتنگ دوستانی هستم که مدتهاست ندیدمشون.

آی قصه قصه قصه نون و پنیر و پسته

2009-04-09T08:49:00.000-07:00

دیروز رکورد طولانی ترین زمان توی باکس موندنم رو زدم. از ساعت 12 ظهر تا 10 شب. دیگه هوایی برای نفس کشیدن نمونده بود و البته لازم بود هی نفس عمیق بکشی تا بتونی یه جمله رو هواران بار بگی و هنوز هم پرانرژی باشه. روز سخت ولی دوست داشتنی ای بود چون داشتم راوی یک نوار قصه رو می گفتم. اون هم از نوار قصه های راوی محور که یه بند باید فک می زدم. اسمش آلیس در سرزمین عجایبه.
**************************************************************************************
به دعوت گوج گنو نمردیم و توی یه بازی وبلاگی هم شرکت کردیم. بازی اینه که قبلا چه جوری بودی؟ حالا چه جوری هستی؟ می خوای چه جوری بشی؟ اصل بر تغییرات در زندگیه.

چه جوری بودم؟
غرغرو بودم.
به ماوراء اعتقاد داشتم.
مامان نبودم.
دوست داشتم زیاد فیلم ببینم و زیاد کتاب بخونم.
دوست داشتم بدونم چی می خوام از زندگیم.
برای شروع هرکاری به یه پایه یا کسی که تشویقم کنه، نیاز داشتم.
پشتکارم کم بود.

چه جوری هستم؟
کمتر غرغر می کنم.
یه مامانم.
خیلی پرحوصله نیستم.
دارم فیلم زیاد میبینم و زیاد کتاب میخونم.
به ماوراء اعتقاد ندارم و این بهم اضطراب میده.
میدونم از زندگیم چی میخوام.
پشتکارم بهتر شده.
برای انجام کارهام خیلی محتاج تشویقهای دیگران نیستم.

میخوام چه جوری بشم؟
میخوام مامان مهربونی باشم.
میخوام به جای اون یه کم غرزدن هم به فکر راه حل باشم.
میخوام یاد بگیرم زندگی رو و آدمها رو فقط مشاهده کنم نه قضاوت.
میخوام به ماوراء اعتقاد داشته باشم و باور کنم که من مسوول همه چیز نیستم تا آرامش داشته باشم.
میخوام حوصله و پشتکارم رو تقویت کنم.
میخوام یاد بگیرم با حرفهام عزیزانم رو نرنجونم.
میخوام بیشتر بیشتر فیلم ببینم و کتاب بخونم. نه برای این که خونده باشم . برای اینکه به چیزی که میخوام باشم ، نزدیکتر بشم.

پ.ن. از اونجایی که بیشتر دوستای من که وبلاگ دارن قبلا به این بازی دعوت شده اند ، فقط میمونه بنفشه خاتون که به این بازی دعوتش می کنم.

درباره الی

2009-04-05T11:41:00.000-07:00

چند شب پیش در ترجمه مقاله ای راجع به درباره الی به همسرم کمک کردم (فقط ویرایش کردم) و قرار بود بگذارمش توی وبلاگم ولی اینقدر دیر کردم که ترجمه بهتری از اون دیشب در سایت سینما گذاشته شد. از اونجایی که ترجمه روونیه با ذکر منبع ، همون رو میذارم اینجا. اگه دوست دارین نظر منتقد سینما دیوید بوردول راجع به فیلم شیرین رو بخونید هم می تونین سری به وبلاگ حرفه ، معمار بزنید.

دیوید بوردول: «درباره الی» یک شاهکار است، که نمی‌شود نادیده‌اش گرفت/بهترین فیلم 2009 تا به حال/[a Masterpiece]

سینمای ما - ترجمه صوفیا نصرالهی:

حقیقتش را بخواهید این روزها حسابی فعال بوده ام و از همان هفته اول جشنواره فیلم آرت هم فیلم های زیادی دیدم و به آرشیوم اضافه کردم. حتی فیلم نگهبان را با آن همه سر و صدایی که به راه انداخته بود، دیدم. اما امروز به من اجازه بدهید درباره فیلمی صحبت کنم که هفته پیش در فیلم آرت دیدم. فیلمی که به شدت درگیرش شدم...
فیلمی که موقع نمایش در فیلم آرت به قدر کافی به آن اهمیت داده نشده بود، و از همه فیلم های دیگر لذت بخش تر و ارضاکننده تر بود. بهترین و محبوب ترین فیلمی که من امسال تا به این جا دیده ام، درباره الی است. فیلمی که اصغر فرهادی کارگردانی اش را برعهده داشته و برنده جایزه خرس نقره ای برلین هم شد. نمی توانم درباره آن خیلی صحبت کنم مگر این که خیلی حاشیه بروم و توضیح بدهم. مانند بسیاری از فیلم های ایرانی این فیلم هم به شدت بر پایه تعلیق استوار است. تعلیقی که گاهی برمبنای موقعیت است (برای این شخصیت چه اتفاقی خواهد افتاد؟) و گاهی هم تعلیق روانی است (این شخصیت ها چه چیزی را از یکدیگر مخفی می کنند؟). شروع فیلم به نوعی تحت تاثیر اریک رومر است و بعد به سمت چیزی تلخ تر و دردناک تر می رود. حتی کمی هم حال و هوای شومی دارد چیزی در مایه های آثار پاتریشیا های اسمیت.×
درست زمانی که دارید قصه را عمیقا و کاملا با همه وجودتان احساس می کنید و با آن همراه می شوید، فیلم به نرمی سوالات غیرمعمول اخلاقی را هم مطرح می کند. به غرور و شرف مردانه اشاره می کند، و به این که چه طور ممکن است یک خنده از سر بی فکری احساسات یک نفر را جریحه دار کند، تا جایی که باعث نگرانی مان شود که نکند ما مسئول سرنوشت محتوم دیگران باشیم. نمی توانم فیلم دیگری را به یاد بیاورم که انقدر عمیق به خطرات دروغ گفتن برای تخفیف غم و اندوه کسی پرداخته باشد. اما دیگر چیزی نمی گویم: هر چه قبل از دیدن این فیلم درباره اش کمتر بدانید، بهتر است. درباره الی شایستگی یک پخش جهانی فوری را دارد.

×[پاتریشیا های اسمیت، نویسنده مشهور داستان‌های جنایی؛ از جمله بیگانگان در ترن و معمای آقای ریپلی]

منبع : سینمای ما

تعطیلات خود را چگونه گذراندید؟

2009-04-01T10:15:00.000-07:00

چهار روزی میشه از سفر برگشتم ولی نمی دونم چرا هی میخواستم ننویسم تا یه چیزی بنویسم که کارستون باشه. اما نشد که نشد پس مثل همیشه بی ربط می نویسم و چه روشی برای بی ربط نویسی بهتر از عدد و رقم؟!
1- ما امسال در یک اقدام انقلابی تصمیم گرفتیم هرجا بریم الا اصفهان و بندرعباس و البته شیراز که توی مسیره و رفتیم تبریز و ارومیه و کندوان و نزدیک بود از مرز هم رد بشیم و یه سری هم به بلاد فرنگ (ترکیه) بزنیم که برف و بارون لب مرز ما رو پشیمون کرد. جای همه دوستان خالی خیلی سرد بود و ما که امسال زمستون سراغمون نیومده بود ، خودمون رفتیم سراغش.
2- گفتم تصمیم داشتیم اصفهان نریم اما مامان بنده به ترفندی ما رو کشوند اصفهان. ، اون هم چه ترفندی. از روز اول عید هی تماس گرفتن ایشون و گفتن گوشی رو بده به بارمان و هی پسر بنده را هوایی کردند تا جایی که به محض رسیدن به تهران راهی اصفهان شدیم و دو روزی هم اونجا بودیم و البته فیض خود را هم بردیم یعنی یه روزشو رفتیم شهرکرد و برگشتیم و روز دیگه رو با همسر گرامی تشریف بردیم سینما فیلم وقتی همه خوابیم .
3- گفتم میخوام بی ربط بنویسم ولی دلم میخواست ترتیب زمانی داشته باشه که نمیشه. شب چهارشنبه سوری 87 کارتون کونگ فو پاندای 2 از شبکه 2 پخش شد که من نقش یه ببر رو گفته بودم. همون که به لک لکه میگه برو امتحان زورآزمایی بده. راستش خودم هم خونه نبودم که ببنیم ولی خانواده دیدن و اطلاع دادن. اگه دوباره گذاشت می بینم ایشالا.
4- راستی توی تعطیلات سرانه کتابخونیم هم بالا رفت. نمایشنامه افتادگان (ساموئل بکت) و مهمان ناخوانده (اریک امانوئل اشمیت) رو خوندم. دومی رو خیلی دوست داشتم. کتاب بازیگری ، شش درس نخست نوشته ریچارد بوسلاوسکی رو هم برای بار دوم خوندم که بهتر بفهممش. کتاب فوق العاده ایه . به دوستانی که به بازیگری علاقمندند توصیه اش می کنم. الان هم درحال خوندن کتاب نگارش نمایش رادیویی هستم.
5- و آخرین خبر این که امروز اولین پول رو از راه صدا دریافت کردم و در پوست خود نمی گنجم. مال دوبله نبودا . برای یه نریشن بود. وقتی پولو بلا فاصله بعد از کارم بهم دادن ته دلم قنج می رفت ولی مثل یه آدم این کاره سعی کردم چهره ام چیزی رو نشون نده. مثل اینکه شنبه از شبکه 3 پخش میشه.

پ.ن. یه مطلب ترجمه کردم از وبلاگ بوردول ( یکی از نویسنده های معروف کتابهای سینمایی) که سری بعد می نویسمش.

2009-03-20T09:13:00.000-07:00

بالاخره بهار شد. البته امسال هوای زمستون هم بهاری بود ولی دیدن شکوفه درختها یه چیز دیگه اس. هر روزتون بهاری.

پ.ن. وقتی حافظ رو برای تحویل سال نو باز کردم این بیت جلب توجه می کرد:
من اگر نیکم اگر بد ، تو برو خود را باش هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت

حاضر!

2009-03-04T09:19:00.000-08:00

فکر کنم دوهفته ای می شه که چیزی ننوشتم. این مدت کلی آنتی بیوتیک خوردم. اول فکر کردم (یعنی دکتر فکر کرد) آنژین شدم و یه سری آنتی بیوتیک و آمپول و این حرفها. بعدش دیدم گلو درده هنوز هست ، تازه فکم هم درد می کنه و وقتی رفتم دندونپزشکی فهمیدم یکی از دندونام نیاز به عصب کشی داره و قبلش باید دوباره یه سری آنتی بیوتیک بخورم. خلاصه داستان آنتی بیوتیک به همین جا که ختم نشد. بعد یه هفته نوبتم شد و رفتم برای عصب کشی که چشمتون روز بد نبینه ، شانس من اونروز مسابقه پرسپولیس و مقاومت سپاسی شیراز بود و روبروی صندلی دندونپزشکی یه تلویزیون فلت بزرگ از همینا که همش تبلیغ می کنن و آقای دندونپزشک در حالی که اون سوزنهای سایز مختلف رو در کانالهای دندون بنده می چرخوند ، فوتبالشم تماشا می کرد. خلاصه بعد از اتمام کار هم دستور دادند که دوباره آنتی بیوتیک بخورم. معده ام داغ کرده .

پ.ن : اشکتون دراومد؟!!

توی این مدت غیبت فیلم اختتامیه اسکار رو دیدم که برام جالب بود و جالبتر برام دیدن چهره اصلی بازیگر نقش جوکر توی شوالیه تاریکی بود که بعد از پایان این فیلم خودکشی می کنه.

دوست داشتن

2009-02-15T06:05:00.000-08:00

این مهم نیست که

ارزش دوست داشته شدن، داشته باشی
مهم این است که
دوست داشته شوی
خوشحالم که دوستم داری
خوشحالم که دوستت دارم

یاد ایامی

2009-02-04T13:13:00.000-08:00

یادمه تابستون بود. با گروهی که اغلب سن بابا مامانای ما رو داشتن و البته خیلی باصفا رفته بودیم دشت هویج. یکی از لذت بخش ترین سفرهای دوران دانشجویی بود. بعد از گذر از مسیرهای سنگلاخی به دشت وسیعی رسیدیم که هیچ هویجی نداشت اما سرسبز بود. همیشه وقتی کلمه دشت رو می شنوم اون صحنه برام تداعی میشه. با درخت تنومندی که بیش از بقیه درختا جلوه گر بود. یادمه مریم و علی رفتن بالای درخت و به زور اونا منم رفتم. نه که نمی خواستم برم ، از بزرگترای جمع خجالت می کشیدم. مثل درختای کارتون دکتر ارنست بود. چقدر از بچگی دوست داشتم یه کلبه درختی داشته باشم. تازه داشتیم اون لحظه ها رو زندگی می کردیم که سر و کله یه کشاورز پیدا شد که با ما دعوا کرد و گفت بیایم پایین. اون به ما یادآوری کرد که بزرگ شدیم .
پ.ن. چرا همیشه یکی پیدا میشه که یادآوری کنه؟ میخوام به این یادآوریا خیلی فکر نکنم. فقط خودم حق دارم به خودم یادآوری کنم.

**************************************
لحظات بر ما می بارد
بی آنکه بفهمیم
کافی است صورتمان را بالا بگیریم
تا حس کنیم
طراوت یک یک قطراتش را

برفی به لطافت بهار

2009-02-04T04:41:00.000-08:00

پسربچه شیشه ماشین رو پایین کشید. نگاه معنی دار مادر ناراحتش کرد. حتی راننده تاکسی هم فهمید. با حالتی معذب گفت :"یه کم پایین کشیدم." مادر زورکی لبخندی روی صورتش نشوند و گفت :"عزیزم هوا خیلی سرده. آخه زمستونه." لبخند زورکی بهش فهموند که مادر نمی خواد بداخلاق بشه، پس جسارتی پیدا کرد و پرسید:" پس چرا برف نمیاد؟" و بعد وقتی سکوت مادر رو دید خودش جواب خودش رو داد:" آها. وقتی خیلی سردتر بشه برف میاد." دیگه به مهدکودک رسیده بودند. وقتی پیاده شدند ، برف زیبایی می بارید و صورت پسربچه پر از لبخند بود.

یه شب ماه میاد

2009-01-30T12:19:00.000-08:00

هیچوقت نتونسته بود از چنبره خاطرات کودکی رهایی پیدا کنه. شایدم نخواسته بود. تمام داروهای تمام روانپزشکهای دنیا هم نتونسته بودند کمکش کنند تا فراموش کنه و هروقت سر کودکش فریاد می زد ، فریادهای مادرش در ذهن کودکانه اش مرور می شد. کتکهایی که خورده بود و گریه هایی که بی صدا ریخته بود تا بیشتر دعوا نشه. هیچوقت نخواست باور کنه که کسی دوستش نداره اما بالاخره یه روز می فهمه. پرحرف بود اما توی خونه ساکت. می ترسید مبادا به خاطر حرفی که می زنه سرزنش بشه. توی خونه چیزی نبود که بیرون بود. نمی تونست این دوگانگی رو یه جوری حلش کنه. هیچوقت نتونست. آخه چرا نمی خواد باور کنه که بزرگ شده و آدمهایی هستند که دوستش دارند؟

زبان مادری

2009-01-28T11:26:00.000-08:00

زن احساس بدی داشت. سراسر روز مجبور بود به زبانی حرف بزند که زبان مادریش نبود. دلش لک زده بود برای همون حرفای خاله زنکی مامانش اینا که همیشه ازش فراری بود. از شنیدن کلمه به کلمه چملاتی که به زبان مادریش گفته می شد ، لذت می برد. آخه فقط یه کلمه نبودند. هر کلمه ( گاه هر حرف) سرشاخه ای بود برای یادآوری یه عالمه خاطره دیگه که در طول سالها زندگی درختواره مغزش رو تشکیل داده بودند. چقدر زمان برده بود تا براش هر کلمه معنی خاصی پیدا کنه. معنی ای که برای هیچکس دیگه ای همون معنی رو نداشت. تلخ بود مثل چای مادربزرگش که روی سماور نفتی قل قل می کرد. دردناک بود مثل درد زایمان اما دوست داشت طفلش مرده به دنیا بیاد. دوست نداشت اون خودی رو که جور دیگه ای بوده فراموش کنه و جور دیگه ای بشه. حاضر نبود سالها خاطره رو به امید به دست آوردن سالها خاطره ، از دست بدهد. کاری ازش برنمی اومد جز فکر کردن. فکر کردن به زمانی که اولین شعرش رو گفته بود. به شعری که برای معشوقش سروده بود. فکر کرد اگه بتونه به زبان جدیدش هم شعر بگه ، آواز بخونه ، خاطره تعریف کنه ، شاید شاید کمی بهتر بشه. احساس خیانت می کرد به زبان مادریش.

تن آدمی شریف است به جان آدمیت

2009-01-25T23:09:00.000-08:00

شاگرد مغازه لبنیاتی بود. به نظر هجده نوزده ساله می اومد و البته خوش تیپ و مرتب. گویا به خاطر شغلش کسی تحویلش نمی گرفت چون وقتی محترمانه ازش پرسیدم چه ساعتی شیر می آورند ، خیلی مودبانه و مشتاق کلی برایم توضیح داد که بعضی روزا زود میآرن و بعضی روزا دیرو.... مجبور شدم حرفشو قطع کنم ، خداحافظی کنم و برم.

************************
دوربین همراهم نبود اما با چشمام تصویرشو ثبت کردم. گوشه سمت راست بالای تصویر ، گربه ای از سرما کز کرده بود و یه کم اینطرفتر ، در میانه تصویر ، کبوتری بی باک درحال دونه ورچیدن بود و گربه از همون گوشه سمت راست بالای تصویر به غذا خوردن کبوتر غبطه می خورد.

یه جغد

2009-01-22T01:25:00.001-08:00

فکر کرد یه اتفاقی داره میفته. چند روزی می شد صبح که از خواب پا می شد حوصله هیچی رو نداشت مخصوصا خودش. وقتی می رفت صورتشو بشوره ترجیح می داد نشوره تا بیشتر از خودش حالش بهم بخوره. موهاش از کثیفی به هم چسبیده بود اینقدر که گاهی فکر می کرد دوتا شاخ دوطرف کله اش دراومده. شاخ گوزن نه ها یه چیزی تو مایه های گوش جغد. درسته اون جغد شده بود. وقتی فهمید چه اتفاقی افتاده خیلی خوشحال شد. کنار تمام روز رو به انتظار شب خوابید. وقتی همه جا تاریک شد ، پنجره رو باز کرد و پرید. اون یه جغد بود.

به یاد کودکی

2009-01-20T12:06:00.000-08:00

درخودم مچاله می شوم
در تاریکی
و بی صدا
گریه می کنم
تا نشنوی
گریه هایم را
در تاریکی بی صدا

یک بهمن ماه هشتاد و هفت

جاوا جاوا چهره آبی ات پیدا نیست.......

2009-01-20T07:04:00.000-08:00

پارسال وقتی بعد از سالیان دراز کار در محیط های تنبل ادارات تصمیم گرفتم کاری تخصصی انجام دهم باز هم گرفتار یک اداره دیگر شدم ولی تخصصی بود و اونقدر تو سر خودم زدم تا روش های جدید تحلیل و طراحی و بعد پیاده سازی آشنا شدم و کار کردم. حالا دوباره بعد از یه سال بیکاری میخوام برم سرکار و می خوام چیزای جدیدی یاد بگیرم : جاوا و اوراکل. نپرسین چیه که خودمم نمی دونم. بابا ای بوک میخوام. از کجا بجورم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

علم بهتر است یا ثروت؟

2009-01-19T12:00:00.000-08:00

-امروز دومین فیلمنامه واقعی ام رو نوشتم. منظور از واقعی اینه که ... خوب یعنی به اجبار کلاس فیلمسازی و فیلمنامه نویسی و این حرفا نبوده. دوسش دارم چون فقط سه سکانسه و شاید فقط 5 دقیقه ولی کیه که بسازه..
-میدونین نقد بلند بالایی اندر باب نمایش مانیفست چو نوشتم ولی فکر کردم کی حوصله داره این همه خط رو بخونه...
-جمعه رفتم قطب راوندی برای کلاس فرانسه. کلی به خودم امیدوار شدم. با این که همین دوازده درس رو هم دوسال پیش خونده بودم از همه راحتتر حرف میزدم. البته ناگفته نماند شاسکولیت از همکلاسیهام بود نه اینکه بنده پخی باشم. (شکسته نفسی بود.)
-تصمیم گرفتم عکسهایی که شامل خانومهای خوشگلی نظیر مرلین مونرو باشه رو نذارم توی وبلاگم چون موجب گمراهی برخی وبگردها میشه. تازه دیگه کامنتامو اول چک میکنم بعد اگه لازم بود سانسور میکنم. خودمونیم سانسورچیگری توی خونمونه.
***********************************
آخ کاش این موضوع انشای امتحان نهایی پنجم رو الان بهم میدادن تا بهشون بگم که ثروت بهتره ولی چیکار کنیم که هنر دوستیم. به یادآوری همسر گرام ( غلط است گرامی درست است) بنده از همون هجده سالگی سرمو میزدی توی سینماها و سالنهای نمایش فیلم و جلوی تلویزیون ولو بودم و نمیدونم چطوری مدرک مهندسی نرم افزار رو بهم دادن ؟ و جالب اینجاست که قدرت فوق العاده ای در تحلیل طراحی دارم و برنامه نویسی هم که از اول دبیرستان توی خونم بوده. شاید به خاطر روحیه تحلیل گرم است. ولی با همه این خود خوب بینی ها یه کم به خاطر اینکه دوسالی میشه تخصصی کار نکردم میترسم برگردم سرکار خودم. نمیدونم بالاخره دوبلور میشم یا نه؟ فیلمساز چی؟ البته میخوام اولین فیلم کوتاهم رو بسازم شده با همین هندی کم موجود در منزل و با بازی خودم و فرزند هنرمندم و فیلمبرداری همسر هنرمندم. به دلداری همسرم شاید همه کاره بشم ولی راستش خودم میترسم هیچکاره بشم.

کلی کیفور شدم

2009-01-12T04:58:00.000-08:00

دیروز :
- صبح بعد از این که بارمان رو گذاشتم مهدکودک رفتم یه جایی تا برای کار کردن پاره وقت (البته غیر مرتبط با رشته ام) صحبت کنم و البته موفقیت آمیز بود. میخوام با پولی که درمیارم توی این مدت چندتا کلاس جاوا و اوراکل برم و خودم رو بروزرسانی کنم , باشد که بعد ازعید درحیطه کاری خود بیلی بزنیم.
- هول هولکی یه نهار درست کردم و خوردیم و رفتیم تا پسرمون رو بخوابونیم اما با تمام جد و جهد ما او پیروز و خندان از اتاق بیرون اومد و گند زد به خلق خوش ما.
- برای این که حالم بهتر بشه ورش داشتم بریم تئاتر شهر تا برای سه شنبه بلیط مانیفست چو رو پیش خرید کنیم. از اونجایی که بعد از به دنیا اومدن بارمان و دور بودن از فامیل من و همسر جونم نمیتونیم با همدیگه به مکانهای فرهنگی نظیر سینما و تئاتر بریم این مهم رو نوبتی انجام میدیم. هفته پیش مسعود کرگدن رو دید و این هفته نوبت من بود و قرار بود با قدیمیترین و بهترین دوستم برم و از دیدن این تئاتر لذت ببرم اما .. وقتی رسیدیم ساعت 17:20 عصر بود و روبروی گیشه پیش فروش بسیار شلوغ. بعد از ده دقیقه ایستادن بلند اعلام کردند که بلیط های مانیفست چو تموم شده و فقط کرگدن دارن. بدو بدو رفتم جلوی گیشه فروش روزانه و فهمیدم فقط بلیط بدون صندلی دارن. به دوستم زنگ زدم اما اون نمیتونست به این سرعت خودشو برسونه. به یکی دیگه از دوستام زنگ زدم و اون هم با تمام علاقه اش نمیتونست با این سرعت برنامه هاشو ردیف کنه و یه ساعت دیگه تئاتر شهر باشه پس .... خودم تنهایی رفتم تئاتر.
- اول باید بارمان رو برمیگردوندم خونه و دوباره میرفتم تئاتر . به قول دوستم بنفشه خاتون زجری کشیده ام که مپرس ولی بعد از نمایش کلی کیفور شدم.

امروز :
- هنوز دارم لذت تماشای یک نمایش خوب رو مزه مزه میکنم. دلم میخواد یه مطلب جداگانه درمورد مانیفست چو بنویسم. من عاشق تحلیل و نقدم. اگه نوشته ام خوب شد , اینجا میذارمش.
- اجرای این تئاتر قرار بود تا پایان بهمن باشه اما گویا تا سی دیماه بیشتر نیست. ساعت اجرا 19:30 تا 21:00 است و قیمت بلیط 5000 تومان.

این عکسی که می بینید قسمتی از نمایشه که اشکان خطیبی با پا درحال سیگار کشیدنه و با همون پا به افشین هاشمی هم تعارف میکنه.

اندر برکات تعطیلی

2009-01-07T10:36:00.000-08:00

- این روزا به برکت ایام عزاداری و میمنت نبود عنصری به نام ماهواره به یه آدم به شدت فرهنگی تبدیل شدم. درهمین چند روز فیلمهای بعضیا داغشو دوست دارن و آپارتمان ساخته بیلی وایلدر(البته دوبله شونو پیدا نکردم) , Cashback , Trust the Man , آخرین سال در مارین باد ساخته آلن رنه و سر آلفردو گارسیا را برایم بیاور ساخته سم پکین پا (دوبله) رو دیدم.
- و البته با همکاری آقای همسر عزیز کتابهای دوست داشتنی مون که سه سالی میشد رنگ کتابخونه به خودشون ندیده بودن و هرکدوم که لازم میشد توفیق اینو داشت تا از جعبه ها بیاد بیرون , رو به طور طبقه بندی شده ای چیدیم و حسابی از تماشاشون لذت بردیم.( به قول یکی از دوستان لااقل کتاب نمیخرید , ببینید) مخصوصا فیلمنامه های چاپ شده نشر نی که از شماره یک تا چهل وهفت رو یه روزگاری یکجا خریده و مطالعه کرده بودیم.حتی اونایی رو که فیلمش رو ندیده بودیم.
- و بازهم حضور پررنگ همسر در هل دادن بنده برای ادامه زبان فرانسه. ( بهتر نبود تیتر این تاپیک رو میزدم اندر مزایای ازدواج؟) از جمعه این هفته بعد از دوسال وقفه میخوام دوباره فرانسه بخونم. با همون متد Reflet و ازهمون درسی که دوسال پیش ول کرده بودم ؛ درس دوازده. واقعا شاهکاره که بعد از دوسال وقتی امتحان تعیین سطح دادم همون Level نشستم. البته راستشو بخواین یه جورایی گولشون زدم چون فقط گرامر میپرسن. آخه خداییش نا نداشتم از درس صفر شروع کنم.
- و درنهایت این که تعطیلات خوش بگذرد...

بازیگری در دوبله

2009-01-05T00:47:00.000-08:00

تقریبا هشت ماه پیش بود که آقای عزیزی وقتی تمرینمو دیدن , گفتن که مونوتن میگم یعنی لحنم فاقد بازیه. راه حلش به قول خیلیا زیاد فیلم دیدنه اما برای من که هفته ای هفت تا فیلم میبینم و این اتفاق سالهاست که میفته , نمیتونست تنها راه حل باشه. کلی فکر کردم , کلی مقاله راجع به گویندگی خوندم و درنهایت همه چی به شخصیت خشک من برمیگشت و شروع کردم به تغییر. اتفاق تدریجی میفته اما نتیجه اش محسوسه. چند وقت پیش وقتی دیالوگ گفتن یه نفرو که تازه شش ماهه گویندگی میکنه , دیدم فهمیدم باز ینداشتن یعنی چی . چیزی که اون موقع خیلی نفهمیده بودم.
یکی از کتابایی که برای فهمیدن بازی خوندم "شعبده بازیگری" نوشته رضا کیانیان بود. مجموعه مقالاتی است درمورد بازیگری و جالبه که خیلی به درد دوبله هم میخوره. یکی از نکات خوبش چطور قرار گرفتن در موقعیت نقش بود. همیشه شنیده بودم که باید توی حافظه ات دنبال موقعیت مشابهی بگردی اما مثال ملموسی ندیده بودم. مثال کیانیان برای کسی که میخواسته نقش یه زن مطلقه رو بازی کنه درحالی که بازیگر نقش هنوز حتی ازدواج هم نکرده بود اینه که حتما توی زندگیت دوست خوبی داشتی و حتما روزی به دلیلی باهاش دعوا و قهر کردی این همونه. شاید باورتون نشه اما همین مثال کمک بزرگی به من کرد.
****************
یه نفر توی کامنتها خواسته بود کارایی که تا حالا گفته ام رو بنویسم. لازم به ذکر است که من تازه اول راهم اما چندتا نقش کوچولویی که گفتم و دوستشون دارم رو مینویسم :
1- انیمیشن ده فرمان نقش* یه زن غرغرو که به موسی معترضه
2- انیمیشن گردنبند جادویی نقش یه پرستار
3- انیمیشن کیمیاگر تمام فلزی به نقش گراسیلیا
4- انیمیشن ماریوی قهرمان به نقش یه شیطونک ( با تیپ پسر)
5- انیمیشن کایو به نقش یه مادر توی یکی از قسمتهاش
6- انیمیشن سوپرمن به نقش زن بدجنس
7- انیمیشن کونگ فو پاندای 2 به نقش خانم ببر
8- انیمیشن شهر شب به نقش یه آرایشگر
9- انیمیشن رزیدنت اویل به نقش یه مهماندار و یه گزارشگر
10-انیمیشن بازگشت هارو به نقش گربه ندیمه
11-انیمیشن دکتر استرنج به نقش دختر مو آبی توی گروه نامرئی ها
و چندتا کار دیگه که نمیتونم بگم....

* این که نوشتم نقش فکر نکنین خیلی طولانیه بعضیاش فقط توی یه سکانسه و بعضیا توی چهار , پنج تا. توی دوبله هرچیزی که اسم داشته باشه نقشه.

جولیا

2009-01-04T11:56:00.000-08:00

فیلم جولیا ساخته فرد زینه مان در سال 1977 ساخته شده . البته نمیدونم در چه سالی دوبله شده ولی دوبله خوبی بود.

جین فوندا (لیلیان) : تاجی احمدی
ونسا ردگریو (جولیا) : ژاله کاظمی
جیسون رباردز (دشی همت) : ایرج ناظریان
لیزا پلیکان (نوجوانی جولیا) : مینو غزنوی

********************************

حتما براتون پیش اومده که یه کتابو چند بار بخونین و هربار مطلب جدیدی توش کشف کنین. من درمورد فیلم هم همینطورم. هیچوقت شنیدن داستان یه فیلم مانع از دیدن اون نمیشه بلکه بعضی وقتا مشتاق ترم هم میکنه. این یازده سالی که به طور جدی فیلم بین شده ام پیش اومده که بعضی فیلمای تاریخ سینما رو بارها دیدم. یه زمانی برای اینکه فیلمهای کارگردانهای مطرح تاریخ سینما رو دیده باشم , یه بار برای فیلمنامه هاشون , یه بار برای بازیهای بازیگراش و حالا هم برای دوبله شون.
فکر میکنم یکی از لذت بخش ترین لحظات زندگی فیلم دیدنه. اون موقعا این لحظات رو با دوستامون تقسیم میکردیم اما حالا از ما دورن. یادش به خیر....

سابرینا

2009-01-03T11:22:00.000-08:00

فیلم زیبای سابرینا محصول 1954 به کارگردانی بیلی وایلدر است. داستان فیلم درمورد دختر شوفری است که عاشق پسر عیاش صاحب کار پدرش است و برای آنکه این فکر از سرش بپرد , پدرش او را برای یادگیری آشپزی به مدرسه ای در پاریس می فرستد. اما پس از بازگشت دختر نه تنها پسر را فراموش نکرده بلکه اکنون پسر نیز عاشق او شده و .... خوب خودتون برین فیلمو ببینین تا متوجه بشین چه اتفاقی میفته.
من این فیلمو دوبله دیدم اما چون در زمانهای بسیار بسیار قدیم دوبله شده هیچکدوم رو نشناختم اما این نکته برام جالب بود که با وجود خام بودن لحن دوبلورها و خیلی خاص نبودن صداشون حتی یه دونه آکسان غلط نمشنیدی و بازی کلام فوق العاده بود.

کلکسیونر

2009-01-02T00:22:00.000-08:00

فیلم کلکسیونر ساخته ویلیام وایلر محصول سال 1965 است. دوبله بسیار خوب این فیلم به اندازه فیلمنامه خوب فیلم ترغیبم میکرد که چشم از تصویر برندارم. جالبه که درمورد دوبله این فیلم من جایی چیزی نخوندم و دوبلورهای فیلم رو با تردید معرفی میکنم. اگه دوبله قدیمی هملت رو دیده باشین یا دوبله یکشنبه ها هرگز رو و صدای کاووس دوستدار رو شنیده باشین , مثل من حدس میزنید که گوینده نقش ترنس استمپ باید کاووس دوستدار باشه با لحنی که الان آقای خسروشاهی برای تمامی نقشها استفاده میکنه. درحالی در کلکسیونر لحن گوینده عینا لحن بازیگر فیلم است. متاسفانه کاووس دوستدار در سن 28 ساله فوت کرده و الان نیست که ما بدونیم بالاخره این نقش رو ایشون گفتند یا آقای خسروشاهی. به جای سامانتا اگار هم فکر میکنم تاجی احمدی صحبت کرده که فوق العاده است. خوشبختانه قدیما فیلمهای خوب تاریخ سینما دوبله های خوبی هم داشتن و میشد بدون اینکه حواستون به فهمیدن دیالوگها تلف بشه , از تماشای فیلم لذت ببرین.

اریک امانوئل اشمیت

2008-12-30T04:52:00.000-08:00

اریک امانوئل اشمیت نمایشنامه نویس معاصر فرانسوی است که تعدادی از نمایشنامه هایش به فارسی ترجمه شده و معروفترین آنها "خرده جنایتهای زناشوهری" است. من خیلی از این نمایشنامه نویس خوشم اومده و هرچی نمایشنامه ازش دیدم خریدم. لیست نمایشنامه ها عبارتند از:
خرده جنایت های زناشوهری نشر قطره
مهمانسرای دو دنیا نشر قطره
نوای اسرار آمیز نشر قطره
همه این نمایشنامه ها ترجمه شهلا حائریه که البته از ترجمه انگلیسی کتاب به فارسی برگردانده شده. تا اینجا کشف کردم که این نمایشنامه نویس عاشق غافلگیر کردن خواننده یا بیننده است.

کتابی از یک ناشناس

2008-12-29T12:35:00.000-08:00

زمستان سال هشتاد بود. روی نیمکت جلوی تئاتر شهر منتظر مسعود بودم تا با هم بریم و تئاتر هنر نوشته یاسمینا رضا رو ببینیم. من زودتر رفته بودم تا بلیط بگیرم و البته تموم شده بود و فقط منتظر بودم ببینمش. همون موقع آقایی جلو اومد و خودش رو معرفی کرد. من نمیشناختمش اما اون منو میشناخت. گفت که منو توی ستاد انتخاباتی خاتمی دیده. اون هم بلیط گیرش نیومده بود ولی بیشتر از ما درمورد نمایش هنر میدونست و کتاب چاپ شده نمایشنامه رو هم داشت. کتاب رو گرفتم و شروع کردم به ورق زدن. به نظر نمایش جالبی بود و افسوس خوردم که زودتر نیومدم. اون میخواست بره اما کتابش رو پس نگرفت و گفت باشه برای شما. من که خودمم به همین راحتی یه چیزایی رو بذل و بخشش میکنم با لبخندی اولین کتاب نمایشنامه رو از یه غریبه هدیه گرفتم. الان توی قفسه کتابام تقریبا پانزده تا نمایشنامه هست و میخوام بیشترشم بکنم. و بابت اولینشون از اون غریبه متشکرم.

مسافرت برای گویندگی ضرر داره

2008-12-21T01:13:00.000-08:00

بعد از یک هفته مسافرت و سرو کله زدن با سرماخوردگی برگشتیم و حالا صدا ندارم . البته یه چیزایی شنیده میشه اما قد صدای مورچه اس. برای این که کاری کرده باشم تمرین نمایشنامه خوانی که با دوستام انجام دادم رو در دو قسمت ارائه میدم.
قسمت اول

زن میانسال

2008-12-10T05:07:00.000-08:00

زن گوشه مبل مچاله شده بود و آمدن مردش را انتظار می کشید. سالها می شد که ازدواج کرده بودند و چین و چروک روزگار نشاط جوانی را برده بود .عشق را هم. شاید از زمانی که دختر کوچکشان به دنیا آمد.شاید قبلتر. شاید هم بعدتر.خودش هم درست نمی دانست کی بود که نگاههاشان بیرنگ شد.
گوشه مبل کز کرده بود تا مردش بیاید.نه به انتظار آغوشی گرم که برای آماده کردن سفره شام بیدار نشسته بود. به دستانش نگاه کرد.دستانی که از فرط خستگی با خودش هم قهر بودند. ناخنهایش دیگر جلوه ای نداشتند. نمی خواست باور کند که پا به سن گذاشته است.صدای کلید در او را به خود آورد. مرد به آرامی در تاریکی به داخل خزید. زن به استقبالش رفت و سعی کرد لبخندی به لب بیاورد اما نگاهها همان بود که پیش از این. مرد کتش را به او داد و رفت تا دست و رویی بشوید. زن کت مردش را در آغوش گرفت. بوی عطر زنانه می داد.آنقدر از زندگی دلزده بود که حتی نای حسادت هم برایش نمانده بود.
بساط شام را روی میز گذاشت. پنجره را باز کرد. مرد , دست و رو شسته وارد شد. زن را دید که بر لبه پنجره نشسته است. به طرز عجیبی نگاهش می کرد. شبیه نگاههای عاشقانه اولیه بود. تا مرد داستان اولین ملاقات را به خاطر آورد , زن نه طبقه پایین تر نقش زمین شده بود.

نمایشنامه خوانی

2008-12-06T12:20:00.000-08:00

میدونم که خیلی از دوستام خاطرات نوجوانیشون با گوش کردن به داستان شب و دیگر نمایشنامه های رادیویی گره خورده. نمایش بدون حرکت و فقط با صدا تمرین خوبی برای یادگیری بازی برای اجرای دوبله است. جالبه که اکثر آدما ( چند روزه خیلی به این موضوع دقت کردم) درطول روز بارها نمایش رادیویی اجرا میکنن. مثلا وقتی از پشت تلفن با کسی حرف میزنن خوب دقت کنین. معمولا دارن نقشی رو بازی میکنن . یا وقتی با فاصله با کسی صحبت میکنن و طرف روبروشون نیست که حالت چهره رو ببینه. امروز من و دوتا از دوستام یه نمایشنامه ایرانی به نام "بعد از هرگز" رو باهم تمرین کردیم.میخواستم یه تیکه از تمرینمونو بذارم تا نظرات کمک کننده بدین اما هرکاری کردم نتونستم آپلود کنم.

یه تمرین

2008-12-03T06:37:00.000-08:00

وقتی کلاس اول راهنمایی بودم انتخاب شدم تا توی یه فیلم بازی کنم ولی پدرم اجازه نداد و من تا مدتها افسوس میخوردم. اونها برای توجیه من گفتند که آدم باید کارگردان باشه و بقیه رو راهنمایی کنه. فکر کنم خونواده من تو فکر تربیت یک لیدر بودند .به هر حال بعدها در کلاس فیلمسازی انجمن سینماگران جوان هرمزگان شرکت کردم وبا وجود ندادن فیلمنامه نهایی و نگرفتن مدرک انجمن , همیشه عاشق فیلمسازی بوده و هستم و فکر کنم خواهم بود . حالا بشنوید از بازیگری , وقتی از مرحله کارآموزی دوبله به عضو موقت رسیدم همه ایرادم این بود که توی صدام بازی نبود و این به خاطر بازیگر نبودن من بود. شروع کردم به تمرین با نرم افزار SonyVegas 7 . به این ترتیب که قسمتی رو که میخوای تکه میکنی و بعد با میکروفن به جای بازیگرا حرف میزنی و در نهایت رندر میگیری. هر از گاهی هم تمرینهامو نشون میدم تا ایراداش دربیاد. حالا که مدتی از این تمرینها گذشته بازیم هنوز خیلی خوب نیست اما به این درک رسیدم که کجاش غلطه و به نظرم یه بازیگر هم اگه این تمرین دوبله رو بکنه بازیش خوب میشه. چون باید صورتتو مثل خود بازیگر بکنی و با همون حس درحالی که طرف مقابلت نیست تمرین کنی. بعد از این همه روده درازی باید بگم که جسارت کردم و آخرین تمرینمو که روی فیلم Prime انجام دادم اینجا گذاشتم تا نظر دوستامو بدونم درمورد این که صدا به بازیگر میاد یا نه؟ بازیش درسته یا نه؟

گلهای آفتابگردان

2008-12-02T05:28:00.000-08:00

کارگردان : ویتوریو دسیکا
بازیگران و دوبلورها :
سوفیا لورن ( ژاله کاظمی )
مارچلو ماستوریانی ( منوچهر اسماعیلی )
بقیه بازیگران اصلی نبودند اما صدای گویندگانی چون معصومه فرخنده مآل و خسرو خسروشاهی در نقش های کوتاه هم آموزنده است.
این فیلم نامزد اسکار در سال 1972 بوده است. بهتره ببینیدش.

سه زن

2008-11-22T07:00:00.000-08:00

امروز شنبه بود و سینماها نصف قیمت و من هم که .... !! خلاصه رفتم سینما فیلم سه زن را دیدم و خداییش پشیمونم. راستش میخواستم کنعان رو ببینم که سانسش به وقت خالی من نمی خورد پس این فیلم رو دیدم. فکر کنم اگه به جای نیکی کریمی همون هدیه تهرانی بازی میکرد کار بهتر از آب درمیومد. نیکی کریمی گند زده بود به بازیگری. البته کارگردانی و تدوین کار هم بی نقص نبود. جالبه در فیلم سه زن , سه مرد خوب بازی کردند. استاد بازیگری "رضا کیانیان" , بازیگری که با بازی در یک سریال تلوزیونی متوسط با بازی خوبش درخشید "بابک حمیدیان" و بازیگر تازه کشف شده " صابر ابر". پگاه آهنگرانی هم که خیلی بد بود . ناراحت شدم که چرا بازیگرای زن نمیتونن راحت بازی کنن. فکرشون رها نیست و ... داستان فیلمو نمیگم شاید خواستین برین و ببینینش اما توصیه میکنم شنبه یا سه شنبه که بلیت سینماها نیم بهاست تشریف ببرین.

Prime

2008-11-19T06:48:00.000-08:00

من این فیلمو سه ماه پیش دیدم اما وقتی امروز داشتم باهاش تمرین میکردم دوباره متوجه بازی خوب اوما تورمن و مریل استرسپ شدم و حیفم اومد معرفیش نکنم. داستان فیلم درمورد زنی سی و هفت ساله است به نام رافی (اوما تورمن ) که بعد از ده سال زندگی مشترک از همسرش جدا شده و یه کم از آینده اش نگرانه و پیش روانشناس (مریل استریپ) میره. زمانی که رافی درسینما با پسر جوانی (برایان گرینبرگ) آشنا میشه و پسر شروع یک دوستی رو مطرح میکنه رافی در دوراهی میمونه اما روانشناسش توصیه میکنه بی توجه به تفاوت سنی سعی کنه بهش خوش بگذره غافل از اینکه پسری که رافی باهاش دوست شده کیه؟.... خودتون ببینید و از بازیهای خوب بازیگران لذت ببرید.

می خواهم قصه بگویم

2008-11-18T22:39:00.000-08:00

چند وقتی میشه که به قصه گویی علاقه ویژه ای پیدا کردم. درموردش کتاب خوندم , نوار قصه های قدیمی رو گوش دادم و صدامو ضبط کردم و دادم دیگران گوش کنند و نظر بدهند. نتیجه اینکه دچار اعتماد به نفس کاذبی در زمینه قصه گویی شدم تا جایی که به یه مجموعه که کارهای فرهنگی مربوط به بچه ها انجام میده پیشنهاد برگزاری کارگاه قصه گویی کودکان رو دادم (گیریم که هنوز جوابی ندادن). خلاصه جونم براتون بگه که شنبه ای رفته بودم انجمن که دیدم به به یه انیمیشن که قصه گو داره درحال ضبطه و با همون مساله کاذب خواهش کردم روی صدای من تست بزنن. سرتونو درد نیارم شنبه که نشد و قرار شد دوشنبه برم و وقتی رفتم توی باکس یکی دست انداخته بود توی حنجره ام که صدام درنیاد و یکی هی توی گوشم میگفت نفر دیگه ای که موردنظر خود مدیر بوده خیلی بهتر از تو میگه و ... آقا گند زدم دیگه چی بگم؟ اما یه چیزو فهمیدم اینکه قصه گویی تمرکز زیادی میخواد و تسلط فراوون و اینکه صدام به درد این کار میخوره بابا. حالا میمونه تمرین بیشتر مخصوصن اگه بشه قصه گویی رودررو برای دیگران...

White Oleander

2008-11-06T09:54:00.000-08:00

داستان این فیلم درمورد رابطه دختری است با مادر اقتدارطلبش که در تمام وجوه زندگی دختر حضور پررنگ دارد و این حضور حتی پس از به زندان افتادن مادر به جرم قتل دوست پسرش , همچنان ادامه دارد. در طول این فیلم دختر نوجوان به خانواده های مختلفی جهت سرپرستی سپرده میشه و هربار تغییراتی در رفتار و ظاهر اون اتفاق میفته که مطابق میل مادر نیست و در نهایت دختر مسر زندگی خودش رو انتخاب میکنه و از مادرش میخواد که او را رها کنه تا زندگی خودش را داشته باشه. روایت فیلم خطی است همراه با فلاش بکهایی به گذشته که این اتفاق در آغاز فیلم به دلیل مغشوش بودن ذهن نوجوان فیلم که نقش اصلی رو داره , بدیهی به نظر میرسه. دیدن این فیلمو به همه دوستام توصیه میکنم.

StarDust

2008-11-05T09:57:00.001-08:00

چندوقته که خیلی فیلم دیدم و هربار خواستم درمورد اونها بنویسم نشد. الان نزدیک به سی تا فیلم هست که دوست دارم به دوستام معرفیشون کنم تا ببینن. شاید وقتی دیگر ...

خلاصه داستان : تریستین که از راز تولدش بی خبر است عاشق دختری شده که به او اعتنایی نداره و قراره یک هفته دیگه با مردی ازدواج کنه. شبی که دختر این خبر رو به تریستین میده ستاره ای از آسمان سقوط میکنه و تریستین به دختر قول میده که اون ستاره رو براش بیاره و در عوض دختر با اون ازدواج کنه و برای انجام این کار فقط یک هفته فرصت داره. اون باید از دیواری بگذره که هیچ انسانی اجازه عبور از اون رو نداره و اونطرف دیوار پر از طلسم و جادو است. او در این سفر مادرش و عشق واقعیش رو پیدا میکنه.

دوبله خوب , دوبله بد مساله این است ....

2008-10-02T14:13:00.000-07:00

من و همسرم تا سه سال بعد از ازدواج تلویزیون نخریده بودیم , چون به نظرمون موجب وقت تلف کردن بود و زمانی مجبور به خریدش شدیم که از دیدن فیلمهای مورد علاقه مون در مانیتور 17 اینچ هانسل خسته شده بودیم. تلویزیون و پخش DVD رو همزمان خریدیم چون میخواستیم با اون فقط فیلم ببینیم. الان هم بیشتر همینطوره ولی گهگاهی فیلمها و سریالهای تلویزیون رو میبینیم (مخصوصا من) و هربار از این کار پشیمون میشم. چرا؟ چون فیلمهای ایرانی که تلویزیون نشون میده که به مفت نمی ارزه و فیلمهای خارجیش هم به جز تعداد معدودی , دوبله بدی داره و تکه تکه شده است. مثال :
1- جهنده : این فیلم چند شب پیش از شبکه پنج پخش شد و داستان اون درمورد پسری بود که میتونست با فکر به مکانی به اونجا بره و مشکلاتی که براش پیش میاد. به نظر میومد فیلم بدی نباشه اما نمیفهمم چرا توی تموم فیلما باید دوست پسرها و دوست دخترها حتما زن و شوهر باشند حتی به قیمت افزودن دیالوگ ( نه تنها تغییر دیالوگها). در قسمتی از فیلم شخصیت اول داستان به یاد دوست دختر دوران دبیرستانش به دیدن او میرود و میبینیم که در برخورد اول از او خواستگاری میکند و بعد نمایی از شهر دیده میشود. هنگام پخش این نمای هوایی صدای پرویز بهرام شنیده میشود که " اکنون شما را زن و شوهر اعلام میکنم". در ادامه داستان تمام دیالوگها به تناسب تغییر کرده و بسیار خنده دار شده است. نکته بعدی انتخاب نابجای گویندگان به این ترتیب که سعید شیخ زاده با لحنی که مناسب انیمیشن است به جای یک پسر 25 ساله حرف میزند درحالی که شاید افشین ذینوری یا امیر صمصامی انتخاب مناسبتری بودند. مریم رادپور (من صداشو دوست دارم) به جای دختری 23 ساله حرف زده درحالی که لحن مناسب این سن را ندارد و شاید مریم شیرزاد برای این نقش مناسبتر بود و غیره.
2- داداش مونا گاندی شناس میشود : من اصلا فیلم هندی دوست ندارم اما این فیلمو فقط به خاطر این دیدم که شنیده بودم گویندگان سندیکایی تبحری در دوبله فیلم هندی پیدا کرده اند. البته اشتباه نبود چون صدای سعید مظفری روی یک آدم لات بی سروپا خوب نشسته بود. همینطور شروین قطعه ای که همیشه فکر میکردم بهترین انتخاب برای آدمهای سفید و بور است , به جای فدی سبزه با موهای مشکی و اون هم لات خوب صحبت کرده بود ولی نگین کیانفر (صدای این یکی ام دوست دارم) هم انتخاب بدی برای شخصیت بود و هم بد گفته بود. اما سوال لینجاست که چرا دوبله ایران باید به چنین سرازیری بیفتد که گوینده انرژی و وقت خود را برای دوبله چنین آثار بی ارزشی تلف کند.
3- عکاس سمج : نمیدونم منوچهر والی زاده چه وقت میخواد متوجه بشه که دیگه صداش به یک پسر زیر سی سال نمیخوره. درسته که بعضی وقتا بازی خوبی داره اما وقتی صدا نمیخوره بازی هم باورپذیر نیست. باید صدا رو جدا از فیلم دید. دیگه بقیه اش مهم نیست چون نقش اول فیلم اعصاب خرد کن است. راستی داستان درمورد یه بازیگر هالیوودیه که تازه مشهور شده و این شهرت و علاقه خبرنگارا به زندگی خصوصیش دردسرهایی براش درست کرده است. شاید دوست داشته باشید فیلم رو به زبون اصلی ببینید. اگر هم دوست دارید صدای منوچهر والی زاده رو به جا و خوب بشنوید فیلم گتسبی بزرگ رو دوبله ببینید. عالیه.
4- سرقت بانک : چرا اخیرا هرچی فیلم میبینم صدای مریم رمضانپور رو میشنوم؟ نمیدونم. اینقدر که یادم رفته زن گوینده دیگه ای هم وجود داره. فیلم درمورد گروهی سارق بانک است که با پیشنهاد زنی به نام مارتی عملیات سرقت از صندوقهای امانات رو ترتیب می دهند. غافل از اینکه این برنامه ای از پیش طراحی شده برای به دست آوردن محتویات یکی از صندوقها بوده که صاحب اون قصد اخاذی از خانواده سلطنتی انگلستان رو داشته. مارتی دختر جسور و زرنگه که خانم رمضانپور به جای اون حرف میزنه اون هم با لحنی مهربون نه جسور و قسمتهایی که تصویر بدجنسه , صدا همچنان مهربون و گاهی لونده. به جای مردها هم یکیش بهرام زند با صدا و لحن شرلوک هلمز به جای مردی قدکوتاه , جثه متوسط , موی کم , صورت مستطیلی حرف زده. خیلی بهش نمیومد ولی ناگفته معلومه که بازی درستی داشت. دیگری سعید مظفری که صدا از تصویر بزرگتر بود و دیگری گمونم منوچهر زنده دل که مناسب بود. درکل از بقیه فیلمها بهتر بود.
5- موش سرآشپز : متاسفانه دوبله کامل انجمن گویندگان جوان رو ندیدم و امروز ظهر وقتی دیدم شبکه دو داره این انیمیشن رو پخش میکنه تا صداها رو نشنیده بودم به امید دوبله انجمن نشستم پای تلویزیون اما حیف دوبله ای بوده که توی عید پخش شده. شخصیت کولت (زن آشپزی که به لینگویینی کمک میکنه) یه آدم عصبی دمدمی مزاجه که احساسی برخورد میکنه. واقعا به نظر شما جنس صدای لطیف مینو غزنوی بهش میخوره؟ جاهایی که عصبی حرف میزنه مینو غزنوی عصبانی حرف میزنه اما به قیافه نمیاد. درسته که صدا به فیزیک چهره کولت میاد اما برای چنین شخصیتی انتخاب بهتر صدای آرزو آفری در انجمن گویندگان جوان و نرگس فولادوند در سندیکاست. این دوبله ای که من دیدم هیچ چیزی سر جای خودش نبود.
6- یک راز زیبا : این فیلم دیشب از شبکه چهار پخش شد و داستان پسر بچه ایه که به موجب پرت شدن توپ بازیشون به خانه ای متروک و ترسناک برای بچه های محله مجبور میشه به حیاط اون خونه بره و اونجا با صاحب خونه که پیرزنی چروکیده است آشنا میشه و پیرزن هنگام مرگ صندوقچه ای به اون امانت میده تا بیست سال بعد از مرگش اون رو باز کنه. هفده سال بعد از مرگ پیرزن , پسر میفهمه که اون نویسنده مشهوری بوده و امانتی که گذاشته آخرین کتابش بوده است. فیلم خیلی خوبی بود که با وجود تکه شدن هم دیدنش لذتبخش بود. قسمتهایی که در کودکی پسر بود دوبله خوبی داشت ولی بقیه اش نه.
7- آخرین هورا : شما میدونین چرا صدا و سیما فیلمهای دوبله قدیمی رو که میتونه جزء آثار تاریخی محسوب بشه دوباره دوبله میکنه؟ من تا دیدم دوبله جدیده دیگه نیگاش نکردم پس حرفی برای گفتن ندارم جز آرزوی دیدنش با همون دوبله قدیمی.

درعوض تمام این فیلمهای بد دوبله شده یه پیشنهاد دارم. فیلم بندباز رو ببینید با صدای دوبلورها ژاله کاظمی , سعید مظفری , منوچهر اسماعیلی و معصومه فرخنده مآل.

اندر مزایای فیلم دیدن

2008-09-28T23:39:00.000-07:00

1- حتما تا حالا براتون پیش اومده وقتی زیاد فیلم می بینید و جاهایی رو که دوست دارید هی میزنید عقب و دوباره می بینید , یهو با حوادث روزمره هم چنین برخوردی بکنید. دوستای فیلمساز من از این بدترش هم تجربه کردن نه؟ حالا من چند وقت پیش به طرز فاجعه ای دیالوگ آدما با همدیگه رو قسمتی از فیلم میدیدم و دنبال پیدا کردن رابطه ای بین اونها بودم. انگار با یه فیلم ساختارشکن مواجه شده بودم نه یه فیلم سرراست.
2- یه تیکه از فیلم نفس عمیق هست که پسره منتظر دوستشه و ما دختری رو میبینیم که نزدیک میشه. پسر سلام میده و دختر هم جواب اما پسر بی اعتنا از کنار دختر رد میشه و به طرف پسری از عقبتر داره میاد میره. این صحنه رو خیلی دوست دارم چون از جنس اشتباهای روزمره اس. مثل جواب دادن به سوال کسی که داره با هندزفری صحبت میکنه و ما رو آدم هم حساب نکرده اما ما چون منتظریم یکی ما رو ببینه به گمان پیدا شدن اون یه نفر , جوابشو میدیم.
3- من کلا آدم جوگیری هستم ( این کشف یکی دوستای صمیمی منه) البته مقطعی است و سریع خودآگاه میشه اما بشنوید از مضرات این صفت وقتی با فیلم دیدن همراه بشه به علاوه علایق فمنیستی من. نمی دونین چه فاجعه ای پیش میاد وقتی فیلمی ببینم که زن بدبخت مظلومی توش باشه. حتما باید سخنرانی قرایی در مذمت این رفتار ارائه بدم ( اون هم برای صمیمی ترین دوستم یعنی همسرم) و بعد تا مدتها ممکنه از هر حرف کوچکی دچار سوء تعبیر بشم. البته گفتم که الان که میدونم مدتش بیشتر از یک ساعت طول نمیکشه اما این ماجرا باعث شده به فیلمایی که خانمهای با اعتماد به نفس بالا و روابط اجتماعی خوب توشه , بیشتر علاقه مند بشم چون رویم تاثیر میذاره .تازه اینجور مواقع میذارم خودآگاهم بخوابه چون برای کسی ضرری نداره هیچ , منفعت هم داره.

اولین جمله ای که در دنیای دوبله گفتم

2008-09-25T00:27:00.000-07:00

دیروز CD انیمیشنی رو که اولین زنی رو توش گفته بودم گرفتم. من بعد از هفت ماه از شروع کارآموزیم به لطف استاد گرامی جناب آقای عزیزی که مدیریت این کار به عهده شون بود تونستم اولین جمله زنی روبگم. بچه هایی بودند که هفته اول کارآموزیشون زنی یا بچه میگفتن اما برای من این اتفاق بعد از هفت ماه پیش اومد و به همین دلیل خیلی برام با ارزش بود و با دوبار گفتن ضبط کردیم. البته ناگفته نماند که از جذبه استاد هم بود. من هنوز هم همون قدرشناسی رو نسبت به فرصتی که بهم داده میشه دارم و سعی میکنم وقت گفتن حتی یک جمله هم چیزی یاد بگیرم.
انیمیشن-فیلم تولدی دیگر ( رنسانس ) در استودیوی انجمن گویندگان جوان دوبله و توسط موسسه جوانه توزیع شده است. این انیمیشن قبلا توسط امور دوبلاژ سیما دوبله و از برنامه سینما ماورا پخش شده اما این دوبله کجا و دوبله تلوزیون کجا. دیدن این فیلم رو با همین دوبله به تمامی دوستداران سینما توصیه میکنم اگرچه با سانسورهایی که اتفاق افتاده ممکنه داستان کمی گنگ باشه اما خالی از لطف نیست. ضمنا صدای من هم به عنوان بلندگوی مترو در دقیقه 39 از CD اول شنیده میشه که در پایین همین نوشته می توانید ببینید.

تولدی دیگر(رنسانس)
مدیر دوبلاژ : حامد عزیزی
ناظر کیفی دوبلاژ : مهرداد رییسی
کاراس : حامد عزیزی
بیسلین (خواهر ایلونا) و نوجوانی کاراس : آرزو آفری
ایلونا : آنیتا قالیچی

دیمیتری : مهرداد رییسی
نورا (همکار کاراس) : مینا مومنی
آمییل (همکار کاراس) : محمدرضا صولتی

راپارز : مرجانه فشنگچی

پل دلنبک : رهبر نوربخش
فارفلا : علیرضا طاهری
مامور قبرستان : محمدرضا علیمردانی
تصویرهای تبلیغاتی آوالون : لیلا سود بخش

منتویا : امین قاضی

دکتر مولر : وحید رونقی

دکتر ناکاتا : هومن حاجی عبدالهی
این دوبله رو ببنید و از معجزه مدیر دوبلاژ برای بازی متفاوت گرفتن از یک گوینده و استفاده بجا از صدای گویندگان و کلمات مناسب لذت ببرید. درحال حاضر بزرگترین آرزوی من اینه : در یه کاری که آقای عزیزی مدیریت میکنن نقش بگم تا چیزهایی یاد بگیرم و بفهمم بازی درست چیه ؛ اگرچه که گفتن زنی یا همهمه دادن در کارهای ایشون آموزنده است ولی خوب آرزو بر جوانان عیب نیست.

پ.ن. زنی گویی یعنی گفتن جمله ای در کار که نقش نیست.

برفهای کلیمانجارو

2008-09-20T01:55:00.001-07:00

چند روزیه که سرما خورده ام و سینوسهام هم چرکی شده. خلاصه اوضاع خرابه.برا همین چند وقته چیزی ننوشته ام.

اون هفته طولانی ترین نقش زندگیمو گفتم. توی یه قسمت از یه سریال نقش اصلی رو داشتم . بازیم خیلی خوب نبود اما تجربه خوبی بود و مطمئنم کار بعدی رو بهتر میگم. راستی برفهای کلیمانجارو رو کامل دیدم. دوبله فوق العاده ای داره. دوبلورهای این کار عبارتند از:
منوچهر اسماعیلی : گرگوری پک
ژاله کاظمی : آوا گاردنر
رعفت هاشم پور : سوزان هاوارد
معصومه فرخنده مآل : نقش لیز

گویندگی و ادبیات

2008-09-16T01:48:00.000-07:00

همیشه خوشم میومد صدامو ضبط کنم و بشنوم و وقتی دبیرستان بودم عشقم خوندن شعر و ضبط کردن اونها بود. علاقه من به ادبیات به خاطر دبیر خوبمون خانم شبان آزاد بود که از اول راهنمایی تا سوم دبیرستان دبیرمون بود و اینقدر کلمه توی شعر براش معنی داشت که خوندن شعر اون با بقیه فرق میکرد. شاید اگه توی مدرسمون رشته ادبیات بود میرفتم اون رشته و حالا برای اینکه صدام دربیاد هرروز یه کتاب قصه میخونم و ضبط میکنم. این علاوه بر بازی آکسان گذاریه که وقت حرف زدن هم ادامه داره. ( اینکه جمله ای رو که میخوام بگم با چندتا آکسان متفاوت میگم و این به پسرم هم سرایت کرده).
راستی یه تبلیغ املاک بهارستان پخش میشه که دوتا خانوم باهم درمورد خرید این ویلاها صحبت میکنن , اون شال زرده صدای منه. دیروز ظهر وقتی صدای خودمو شنیدم خوشحال شدم یعنی میشه یه روزی کاری پخش شه که من توش نقش گفته باشم؟ ضمنا دیروز توی یه مجموعه به جای یه خبرنگار حرف زدم. جالب بود من از خود خانومه هیجانیتر گزارش میکردم. خوشحالم که منو با صدای زن دارن میشناسن و دارم لحن مناسبی پیدا میکنم.

تولد تولد تولدت مبارک

2008-09-12T00:19:00.000-07:00

بیست و نه سال پیش در چنین روزی ساعت یک ظهر من به دنیا اومدم. حتما مامان و بابام خیلی خوشحال شدن , چون من اولین بچه شون بودم و احتمالا هنوز نمی دونستن بچه داشتن چه دردسرهایی داره ! در تمام این سالها هر روز از چیزی که مامانم اینا میخواستن باشم دورتر شدم و به چیزی که خودم میخوام نزدیکتر و جالبه که هر روز چیز جدیدتری از خودم میخوام.
در هر حال تولدم مبارک.

در برابر باد

2008-09-11T05:35:00.000-07:00

چند وقتیه شبکه چهار زده تو کار سریالهای قدیمی و هرروز ساعت 11 صبح یه قسمتو پخش میکنه. الان داره سریال دربرابرباد رو پخش میکنه با صدای دوبلورهای قدیمی . امروز قسمت چهارمش بود. هنوز خیلی دیر نشده از شنبه میتونین اونو دنبال کنید.
مری مالوین : مینو غزنوی
مایکل : جلال مقامی
جاناتان گرت : ناصر طهماسب
افسری که مزاحم مری میشه : خسرو خسروشاهی
صاحب مزرعه ای که مری و جاناتان در اون کار میکنن : حسین عرفانی
کارگزار مزرعه : پرویز ربیعی

تاجی احمدی

2008-09-11T05:34:00.000-07:00

تاجی احمدی یکی دیگر از دوبلورهای زن است که به عقیده بعضی لحنی شبیه اون دیگه شنیده نشده است. البته به عقیده من دلیل تکرار شدن لحنی مانند ژاله کاظمی تنوع اونه که لحن تاجی احمدی فاقد این مشخصه است. در کارهای تاجی احمدی دو جور لحن شنیده میشه. یکی که لحن دختر جوونه و تمام کلمات جمله رو میشکنه و دیگری لحن زن که تا حدودی لونده . لیست کارهای این گوینده تا جایی که میدونم اینهاست :
1- پنه لوپه
2- پابرهنه در پارک
3- اتوبوسی به نام هوس
4- توطئه خانوادگی
5- هفت عروس برای هفت برادر
6- شکوه علفزار
7- تعقیب

ژاله کاظمی

2008-09-11T05:33:00.001-07:00

ژاله کاظمی بزرگترین زن دوبلور ایران , از الگوهای تمرین هر کارآموز دوبله است . برعکس دیگر دوبلورهای برجسته زن که فقط می توان لحن آنها را کپی کرد , ژاله کاظمی دارای تکنیکی یه که اگه یادش بگیری بعد میتونی لحن خاص خودتو داشته باشی. قسمتی از این تکنیک که من تا حالا یاد گرفتم اینه که با کلمات بازی کنی اونم با کمک نفس و اینجاست که تمرینهای نفس برای داشتن لحن و بازی بهتر خیلی به درد بخورن. از اونجایی که خودم برای پیداکردن لیست فیلمهایی که این گوینده خوش تکنیک در اونها صحبت کرده کلی توی اینترنت گشتم , میخوام لیست فیلمهایی رو از ایشون دیدمو بنویسم :
1- گربه روی شیروانی داغ
2- آسیابان عشوه گر ( زن آسیابان )
3- بندباز
4- چه کسی از ویرجینیا ولف می ترسد؟
5- برفهای کلیمانجارو
6- گتسبی بزرگ
7- اتوبوسی به نام هوس
8- ایرما خوشگله
9- بیمار انگلیسی
10- ساعتها
11- دیگران
نقشهایی که ایشون گفته اند خیلی گسترده است و برای هر بازی لحن خاص همون شخصیت رو دارند.

عشق من دوبله

2008-09-07T12:21:00.001-07:00

چند روز پیش توی سریال کارتونی Superman نقش یکی از اعضای آدم بدا رو گفتم و به طرز عجیبی از گفتن نقش یه دختر بدجنس که فکر دیگرانو میخونه و باهاشون با طعنه حرف میزنه خوشحال شدم. امشب هم توی انیمیشن SuperMario تیپ یه پسر شر رو گفتم که یه کم توک زبونی حرف میزد. البته درهر دو مورد فهمیدم که خنده ام مشکل داره و درحال تمرینم. یه چیز دیگه رو هم فهمیدم و اون اینکه بازی با تیپ برام راحتتره. شاید وقتی با صدای خودم میگم درگیر صدام هستم که خوشگل بمونه یا خراب نشه. باید خیلی تمرین کنم.
به توصیه یکی از دوستام میخوام با اوما تورمن بازیگر فیلمهای بیل را بکش و پالپ فیکشن تمرین کنم البته با فیلمای جدیدش و امروز دوتا از فیلماشو دیدم : Vatel و Prime . تکه های اوما تورمن توی فیلم اول زیاد نبود ولی دومی چرا و از فردا میرم که روی فیلم دومی تمرین کنم. فیلمهای برفهای کلیمانجارو و کازینو رویال رو هم گرفته ام ولی هنوز کامل ندیدم.
جایی خوندم همونطوری که از زندگی ما آدما داستان نوشته میشه بعضی وقتا ما هم از روی داستانها زندگی میکنیم. به نظر من که عیبی نداره هیچ لذت بخش هم هست. ممکنه آدم بترسه در بعضی از موقعیتا قرار بگیره اما وقتی توی فیلم میبینی یا توی داستان میخونی جسارتشو پیدا میکنی و زندگی یعنی تجربه.

ناتالیا گینزبورگ

2008-09-06T02:26:00.000-07:00

چند وقت پیش رفته بودم اصفهان و یه کتابفروشی پیدا کردم که کلی از کتابهای ناتالیا گینزبورگ اون هم چاپ قدیمی رو داشت. کلی حال کردم چون قیمت کتابها هم قدیمی بود و من چهارتا خریدم. "چنین گذشت برمن" یه داستان کوتاهه که من تا حالا سه جلد ازش خریدم و هربار به کسی دادم و دیگه نگرفتم. سه ساله دارم به فیلمنامه ای فکر می کنم که از این داستان اقتباس شده باشه و اخیرا هم یه چیزایی نوشته ام. "میکله عزیز" داستانی به شیوه نامه نگاری آدما به همدیگه با محوریت شخصی به نام میکله که تا آخر داستان هم به خوبی شناخته نمیشه. "فضیلت های ناچیز" که مجموعه داستان کوتاهه و من خیلی خوشم نیومد و نتونستم همشو بخونم که بتونم بهتر قضاوت کنم. "شوهر من" مجموعه داستان کوتاه که خیلی دوست داشتم. تمامی داستانهای این مجموعه درمورد عشق است و سرنوشت زن درموقعیتهای متفاوت. نشرنی چاپش کرده و قدیمی هم نیست. درانتظار دیدن فیلمهای "برفهای کلیمانجارو" و "کازینو رویال" هستم. سفارش دادم و احتمالا امشب دستم میرسه. اولی با صدای دوست داشتنی مرحوم ژاله کاظمی و دومی مینو غزنوی.

Lost

2008-09-05T11:16:00.000-07:00

خیلی آدم تنبلی نیستم ولی چون تازه وارد فضای وبلاگی شدم هی تنبلیم میشه. این چند وقت هم سخت مشغول تماشای سریال زیبا و جذاب Lost بودم. واقعا عالی بود و به تمام دوستایی که عشق فیلمن توصیه اش میکنم. داستان سریال ماجرای سقوط یه هواپیما در جزیره ای بی نام و نشان است با آدمهایی که هرکدوم گذشته ای داشته و این فلاش بکها به شیوه استاد تعلیق هیچکاک به بیننده به صورت قطره ای به بیننده نمایش داده میشه و شما مثل زندگی معمولی که ممکنه درمورد آدما قضاوتهایی داشته باشین و بعد از دونستن بعضی چیزا نظرتون عوض شه با اونا برخورد میکنین. دراین مدت فیلم دوبله قدیمی "کنتس پابرهنه" رو هم مجددا دیدم. خانم فهیمه راستکار خیلی خوب گفته بودن . همینطور فیلمهای "شکوه علفزار" و "هفت عروس برای هفت برادر" به گویندگی مرحوم تاجی احمدی. وقتی به گویندگی فکر می کنم زبان مادریم فارسی رو بیش از هرچیزی دوست دارم. اگه یه روزی نتونم به این زبون حرف بزنم چیکار کنم؟

نگاه زنانه در فیلم

2008-06-08T00:02:00.000-07:00

این روزها چندتا فیلم دیدم که نگاهی کاملا زنانه به مسایلی نظیر خانواده , قتل , جنگ و تجاوز داشت. فیلم North Country زنی را نشان میده (شارلیز ترون) که نمی خواهد مورد سوء استفاده قرار بگیرد و از کارفرمایش شکایت می کند و درنهایت پیروز میدان می شود. فیلم Closer در مورد دو زن کاملا متفاوته.(ناتالی پورتمن و جولیا رابرتس) یکی در یک کاباره کار می کند و دیگری عکاس است و نمایشگاه برپا می کند و نوع ارتباط این دو نفر با مردهای زندگی شان که یه جورایی به هم گره خورده است.داستان بقیه را حال ندارم بنویسم ولی اسماشون : Monster و Heads in the clouds با بازی ترون. لبخند مونالیزا با بازی جولیا رابرتس. ضمنا اگه از فیلمهای موزیکال خوشتون میاد توصیه می کنم Sweeny Todd رو حتما ببینید . قتل در همون فضاهای همیشه فانتزی تیم برتون.

هفت نکته مهم در گویندگی

2008-05-06T01:04:00.000-07:00

هفت عنصر A تا G , مولفه هایی هستند که برای ارائه کار بهتر یک گوینده مورد نظر قرار می گیرند. این عناصر عبارتند از :
1- A – Audience ( شنونده ) : شما برای چه کسی صحبت می کنید؟ آیا پیغامی را برای یک نفر می خوانید ؟ یا گوینده نقشی هستید که مخاطبان فراوانی دارد ؟ مشخص کردن این موضوع به باورپذیر شدن اجرای شما کمک می کند.
2- B – Back Story ( پیرنگ ) : در فیلمنامه نویسی یا نقد فیلم , پیرنگ به داستا نفیلم گفته می شود که شامل قسمتهایی که به نمایش در نمی آید نیز می شود. دانستن پیرنگ داستان به گوینده کمک می کند تا انگیزه ها , عادات و رفتار و مقصود شخصیت از رفتارش را بهتر درک کند و قطعا بهتر منتقل نماید.
3- C – Character ( شخصیت ) : شما به عنوان گوینده , نقش چه کسی را می گویید ؟ شخصیتی که قصد گویندگی اش ر ادارید , با جزییات وصف کنید. هرچقدر این شخصیت را با جزییات بیشتری برای خودتان توصیف کنید , برای خود شما و شنوندگانتان باورپذیرتر خواهد بود.
4- D – Desire ( خواسته ) : شخصیت شما به عنوان نتیجه صحبت کردن , چه می خواهد یا به چه چیز نیاز دارد؟ این پرسش , قصد و هدف شخصیت شما از صحبت را روشن می کند.
5- E – Energy ( انرژی ) : سه سطح انرژی وجود دارد که برای ارتباط مفیدتر در اجرا ارائه می گردد. یک - انرژی روانی یعنی انرژی انتقال تفکرات پس کلمات . یک تفکر یا یک شبه جمله پنهان در یک دیالوگ یا رفتار شخصیت , در صورتی توسط شنونده فهمیده می شود که گوینده آن را درک کرده و منتقل نماید. دو - انرژی فیزیکی شامل انرژی منتقل شده از طریق حالت چهره , وضعیت اندام ها , زبان بدن (حرکات اندام در حین صحبت کردن) و دیگر حرکات بدن هنگام بازیگری می باشد. شما در گفتگوهای روزمره همواره در حال حرکت هستید. هنگام خواندن یک متن نیز باید حرکت داشت. انرژی فیزیکی کلمات را زنده کرده به آنها روح می بخشد. سه – انرژی احساسی شخصیت شما چه احساسی نسبت به موضوع یا پیامی که ارائه می گردد , دارد ؟ توجه داشته باشید که شما نه بلکه شخصیت شما. این سه سطح انرژی می تواند در بخشهای مختلف متن , تغییر کند تا یک جریان پویا را ارائه دهد.
6- F – Forget who you are and Focus ( فراموش کن کی هستی و تمرکز کن ) : یکی از چالش برانگیزترین وجوه تمام فرمهای بازیگری توانایی " از خود بیرون آمدن " است. ساده ترین روش این است که شما به عنوان یک بازیگر باید کنار بروید و به شخصیتی که قصد خلق آن را دارید , اجازه واقعی شدن بدهید. " تمرکز کن " به طور ساده به این معناست که کاملا توجه داشته باش که چطور داری اجرا می کنی . ممکن است به نظر برسد که با حس اجرا کردن و تمرکز باهم در تناقض اند ولی وقتی تکنیک اصل باشد , تمرکز یکی از وجوه جدانشدنی اجرا خواهد بود.
7- G – Gamble ( قمار ) : ریسک کردن را دوست داشته باشید. ریسک این موضوع که عادات معمولتان را ترک کنید و به خودتان اجازه هرکاری که برای خلق شخصیت لازم است , را بدهید.
و توصیه آخر این که قبل از هر اجرا خودتان را گرم کنید و تمرینات مربوط به فک , دهان , صورت , زبان , گردن و شانه ها را انجام بدهید. این کار برای اجرا به شما آرامش می دهد و همین موجب می شود , چیزهایی را که آموخته اید بهتر ارائه دهید.

مرجع : سایت www.voiceacting.com